>
 

Όσα παίρνει ο Βαρδάρης....από τον Θωμά Θ. Σιώμο 
Ιδέες, πρόσωπα, καταστάσεις, χρώματα και αρώματα...

Σήμερα είναι:
Παρασκευή,26.08.16
 
Αρχική Σελίδα
 
 
 
  :: Κυρίως Μενού
Αρχική Σελίδα
(Τι ήταν) ο Βαρδάρης;
Θωμάς Θ. Σιώμος
 
 
18 Ιουνίου 2010-Μια φορά και έναν καιρό... | Εκτύπωση |  E-mail

 Active Image

Με το σημερινό κείμενο κλείνει ένας κύκλος. Ημουν 24 ετών όταν ξεκίνησε ο Βαρδάρης το έντυπο ταξίδι του, πέρασαν περισσότερα από 18 χρόνια από τότε που ο άνεμος αυτός δραπέτευσε από τις γενέθλιες κοιλάδες του Αξιού και στογγυλοκάθησε στις σελίδες μιας από τις πιο ενδιαφέρουσες εφημερίδες στην εκδοτική ιστορία της χώρας.

Την «Ελευθεροτυπία» τη διάβαζα από τα 13 μου χρόνια, από το 1981, γι' αυτό όταν μου δόθηκε η ευκαιρία από τον Φώτη Γεωργελέ το 1992 να αποκτήσω τη δική μου στήλη στην εφημερίδα που με κρατούσε σε επαφή με την πραγματικότητα (μου έδινε εργαλεία, πληροφορίες και οπτικές γωνίες για να την κατανοήσω), ένιωσα σαν να αποκτώ μία ακόμη οικογένεια. Εκανα φίλους και γνωστούς σε αυτή την οικογένεια. Παρατηρούσα από ιδανική απόσταση (από τη Θεσσαλονίκη) την πιο κρίσιμη και ενδιαφέρουσα περίοδο της πορείας της και βέβαια είπα πολλές φορές όχι σε άλλες εφημερίδες (τοπικές ή πανελλαδικές) που μου ζήτησαν να μετακομίσω μαζί με τον Βαρδάρη σε αυτές, προσφέροντάς μου καλύτερη αμοιβή και ευκαιρίες να «κάνω πράγματα».

Εμεινα στην «Ελευθεροτυπία» γράφοντας τον Βαρδάρη για 18 ολόκληρα χρόνια. Μεγαλώσαμε μαζί με τον Βαρδάρη, πήρα τις πιο σημαντικές από τις αποφάσεις που καθόρισαν την προσωπική και επαγγελματική μου ζωή. Ταξιδέψαμε στην άκρη του κόσμου, διατρέξαμε τις Ανδεις, κολυμπήσαμε στην Καραϊβική, την Ινδία και την Ευρώπη. Παρέα με τον Βαρδάρη συναντήσαμε τον Nick Cave, τον Ψαραντώνη, τον Γιάννη τον Αγγελάκα, τον David Byrne, τον Bertolucci, τον Πράισνερ κ.ά. Παρέα ανακαλύψαμε τους Μίκρο, τους Μπλε, τους Alter Vision. Νικήσαμε φόβους πιασμένοι χέρι χέρι, είπαμε αντίο σε σημαντικούς ανθρώπους και υποδεχθήκαμε άλλους, εξερευνήσαμε την πόλη, το παρελθόν της, τα εναλλακτικά της ρεύματα, τις μέρες και κυρίως τις νύχτες της Θεσσαλονίκης. Στηρίξαμε αξιόλογες προσπάθειες και ανθρώπους της, το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ από τις αρχές του, ασκήσαμε κριτική στον Οργανισμό της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας και είδαμε την πόλη της Θεσσαλονίκης να αλλάζει ακολουθώντας τη μοίρα των Βαλκανίων. Τρέξαμε στο πεδίο των νοημάτων, ανοίξαμε διάλογο με τις ιδέες, υποκλιθήκαμε στις σιωπές και παίξαμε με τις λέξεις. Ο Βαρδάρης με ταξίδεψε στο χρόνο, υπήρξε μια από τις πιο σημαντικές ράγες της επαγγελματικής μου πορείας και με καθόρισε. Καθόρισε εμένα, τη δουλειά μου, τη σχέση μου με τον κόσμο και την πραγματικότητα, μου έδωσε τη δυνατότητα να ξεφλουδίσω τον ιστό της πόλης «που σαν όχημα μάς κουβαλά στο χρόνο».

Ο Βαρδάρης έχει ψυχή, συνείδηση και βρίσκεται στην καλύτερή του ηλικία, στα 18 του χρόνια θα χειραφετηθεί, θα γίνει ένα ωραίο blog στις γειτονιές του Διαδικτύου και θα συνεχίζει να κλείνει το μάτι σε οτιδήποτε είναι πηγαίο, γνήσιο, αληθινό και άξιο να ειπωθεί, να καταγραφεί, να περιγραφεί και σε τελική ανάλυση να περισωθεί. Ο Βαρδάρης θα πάρει το διαδικτυακό του δρόμο και θα είναι εκεί στο www.vardaris.gr για να συνεχίσει να παριστάνει τον άνεμο. Στο επανιδείν....

 


 

 
 Η τηλεόρση έχει μεσάνυχτα

facebook