Στον περίκλειστο και καλά προστατευμένο κόλπο στο Βαθύ, τα βουνά-αγκαλιές συμμάζεψαν το αδέσποτο βλέμμα μου, το ηρέμησαν και το έστρεψαν εκεί όπου η ουσία της ύπαρξής μας ξεκουράζεται, στους ανθρώπους που φεύγουν, σε αυτούς που έρχονται, στα νοητικά χάδια, την πηγαία ανθρώπινη κατάσταση που δεν χωρά εκδίκηση και εγωισμό.

Η Ιθάκη δεν θα σε αφήσει ποτέ να πεις «τι κρίμα» και να γεμίσεις τη σκέψη σου με στεναγμούς, θα σου δείξει το δρόμο για τον ορίζοντα που ανοίγεται πίσω από τα βουνά (που σου κρατούν σκιά) και θα σου γεμίσει το στόμα με όμορφα λόγια που χαϊδεύουν την ύπαρξή μας, για αυτό την εμπιστεύτηκα, την άφησα να με οδηγήσει παρέα με την πανταχού παρούσα σελήνη στα ήρεμα νερά της και τα μυστικά τους.

*Ποτέ δεν πίστεψα στη μοίρα, στην άγνωστη αυτή δύναμη που έξω από εμένα, χωρίς να γνωρίζει καλά καλά τις δυνάμεις, τις επιθυμίες και τα όνειρά μου, νομίζει πως είναι ικανή να ορίζει το βίο μου. Δεν της έκανα τη χάρη να της χαρίσω κομμάτια του βίου μου προκειμένου ήσυχος, που υπήρξα αμέτοχος στην έκβασή του, να ψελλίζω πως αυτή (παρέα με το φεγγάρι) φταίει για όλα. Η μοίρα στην αρχαιότητα βρισκόταν ακόμη και πάνω από τους θεούς, οι οποίοι είχαν και οι ίδιοι τη δική τους μοίρα· στο σύγχρονο κόσμο παρέμεινε «προνόμιο» μόνο των ανθρώπων και παραδόθηκε στους παντοδύναμους θεούς των μονοθεϊστών να την ελέγχουν και να μην εξουσιάζονται από αυτήν. Το «γραφτό», το πεπρωμένο, το προκαθορισμένο και το προδιαγεγραμμένο ησυχάζει την αγωνία για το μέλλον, μετριάζει την προσπάθεια και τον πόνο για την κατάκτηση και την οικοδόμηση του και πάνω από όλα αναλαμβάνει τις ευθύνες που μας αναλογούν.

*Δεν μέμφομαι το πλάσμα που αποφασίζει να γείρει στους καθησυχαστικούς ώμους του πεπρωμένου και αφήνεται στη μοίρα για να το οδηγήσει. Δεν το εκλαμβάνω ως δικαιολογία και κυρίως ως αδυναμία· προτιμώ να το βλέπω ως πρόκληση, μια ζαριά που φέρνει αδρεναλίνη.

Τζόγος είναι η πίστη στη μοίρα με στοίχημα τη ζωή, που έτσι κι αλλιώς θα πάρει το δρόμο της. Η αισιοδοξία με την οποία συναναστρέφομαι, αυτόν τον καιρό με καθησυχάζει, μου λέει να πάψω να προσπαθώ και να αφεθώ να ζήσω τη γλυκιά προσμονή της μοίρας. Εγώ της απαντώ πως στο λεξικό των Τεγόπουλου-Φυτράκη γράφει πως η λέξη μοίρα κατάγεται από το μείρομαι και θα πει «παίρνω το μερίδιό μου» (από τη ζωή;) και (για άλλη μια φορά) της φωνάζω πως δεν θέλω ένα κομμάτι της, τη θέλω ολόκληρη! Τότε μου δείχνει ξανά τον έναστρο ουρανό. Στρέφω το βλέμμα μου προς αυτόν με νοσταλγία, σιγοτραγουδώ στίχους για τα μάτια σου, για το νυχτερινό ουρανό και το φεγγάρι που με βουρκωμένα μάτια χορεύει το χορό της σιωπής, με καλεί να εμπιστευτώ τη ροή των πραγμάτων όπως οι άνθρωποι τη διαμορφώνουν με τις επιλογές τους και με παρακαλεί με ταραχή ποτέ μα ποτέ να μην πω «τι κρίμα...».