Έξω κάνει κρύο και αμηχανία. O χειμώνας χαιρετάει από μακριά και επισκέπτεται, ντροπαλά την πόλη και την καρδιά μου. Κουβαλάει μαζί του μια σκηνή που ευχόμουν να μη αγγίξει τον αμφιβληστροειδή μου και μαζί της ένα μωσαϊκό στίχων, μουσικής, εικόνων και πληγών που απέδειξαν πως είναι ικανές να δώσουν ξεκάθαρες απαντήσεις σε ερωτήματα που ο χρόνος με μαεστρία και επιμονή έθετε. Οι στιγμές, τα σπαράγματα της μοίρας, μια ακόμη απόδειξη πως η ζωή διαθέτει φαντασία, ισχύ και σοφία. Ένα μικρό βιβλιαράκι, τυπωμένο και αγορασμένο στην Αργεντινή μου προσφέρει (χωρίς να περιμένει τίποτα από εμένα) λίγους στίχους του Πάμπλο Νερούδα  που αποκαλύπτουν την πραγματικότητα: «Η νύχτα είναι έναστρη...και αυτή δε είναι μαζί μου», τα αστέρια, ο νυχτερινός ουρανός, ο προορισμός μας, το σύμπαν που μας τυλίγει, η ανάγκη να μοιραζόμαστε την ομορφιά του, η ευχή να βλέπαμε τον ίδιο ουρανό που τον φαντάζομαι σαν την έναστρη νύχτα του Van Gogh. Αφήνω το νυχτερινό ουρανό και κατεβάζω ξανά το βλέμμα μου στις παρηγορητικές σεμνές ποιητικές σπονδές του Νερούδα που με κοιτάνε στα μάτια με ειλικρίνεια « Εγώ την ήθελα,  εκείνη, μερικές φορές, επίσης με ήθελε».

Αυτές τις ψυχρές  (συναισθηματικά και κυριολεκτικά) νύχτες με επισκέφτηκε, νοσταλγικά, μια φράση που έκανα κόπο να διαγράψω από τη βραχεία μνήμη μου. Δύο γνώριμα χείλη, που εμπιστεύτηκα και επέτρεψα να πλησιάσουν στο λαιμό, το αυτί και τη ψυχή μου, αντί να μου χαρίσουν  μια ανάσα, που προσδοκούσα χρόνια,  μου ψιθύρισαν, πολλές φορές, με επιμονή, «Δεν υπάρχεις». Εγώ, ευάλωτος απέναντι σε ένα γνώριμο προαναγγελθέντα πόνο, απάντησα ρωτώντας ταραγμένος «Τουλάχιστον υπήρξα;». Τότε τα χείλη, που δεν κατάφεραν να συναντήσουν μια μορφή πρόθυμη να τα υιοθετήσει,  ψέλλισαν ένα χρησμό « δεν υπήρξες ποτέ, ακόμη και τότε που ήσουν βουτηγμένος στην βεβαιότητα για την ύπαρξη σου...». Αφού εκτόξευσαν την οδυνηρή αλήθεια, σιώπησαν και μετά χάθηκαν από την εικόνα. Τα κατακόκκινα, υγρά, και ζουμερά χείλη πια, δε φιλούσαν, δε μιλούσαν, δε φυλάκιζαν τις μεγάλες αλήθειες που είναι προορισμένες να μείνουν άρρητες, ούτε φρόντιζαν, έως ό, του ωριμάσουν,  τις άλλες αλήθειες, τις ανθρώπινες, τις ικανές να  χαϊδέψουν τη καρδιά, το μυαλό και τη ψυχή μας. Αυτά τα χείλη εμφανίστηκαν για λίγο, ξαφνικά, σαν τρυκ ενός ταλαντούχου ταχυδακτυλουργού ή σα  θύελλα που αναμοχλεύει τη φύση . Προ(σ)φέρανε κυρίως όμορφες λέξεις και νοήματα και μετά το έβαλαν στα πόδια αφού πρώτα ζήτησαν κατανόηση. Ήταν επόμενο, πως να αντέξουν δύο χείλη ορφανά από μορφή, χωρίς ένα πρόσωπο να τους δίνει ζωή. Κάτω από την έναστρη νύχτα προσμετρώ απουσίες, αναπολώ πλάνες στιγμές, άδοξες σιωπές και στεναγμούς για τα χείλη που εμπιστεύτηκα. Ζητώ βοήθεια από τους στίχους του Νερούδα που μοιάζουν με υποσχέσεις (που αδυνατώ να τηρήσω):

«Αυτή είναι η τελευταία φορά που γράφω» και σε λίγες στιγμές ξεκινώ μια ακόμη επιστολή για τη μοίρα και τα σπαράγματα της«Καληνύχτα σας».