|
13/08/2007-Γιατί υπάρχουν οι αράχνες, οι ανεμοστρόβιλοι και πώς γεννιέται η παραζάλη; |
| Εκτύπωση |
|
E-mail
|
|
Η πολυπλοκότητα των ανθρώπινων σχέσεων και το πολυσήμαντο της ανθρώπινης συμπεριφοράς είναι από τα πράγματα που συνεχίζουν να με εντυπωσιάζουν όλα αυτά τα χρόνια με συνεχώς αυξανόμενη ένταση και θαυμασμό.
Αν και έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που ανακάλυψα πως η τέχνη να χτίζεις υγιείς και ενδιαφέρουσες σχέσεις σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινής ζωής -εργασία, έρωτα, ψυχαγωγία, δημόσια και ιδιωτική σφαίρα- είναι πολύ πιο σημαντική και εξίσου δύσκολη με το να χτίζεις ψηλά κτίρια τυλιγμένα με γυαλιστερούς καθρέφτες ή λειτουργικές γέφυρες που ενώνουν τις όχθες δύο ποταμών και άρα δύο κόσμων.
* Η αρχιτεκτονική των σχέσεων δυστυχώς δεν διδάσκεται σε σχολεία, σχολές και ανώτατα ιδρύματα· είναι μία από τις δεξιότητες που αποκτούμε βιωματικά. Παθήματα που γίνονται μαθήματα, μικρές ή μεγάλες οδύνες που σου δείχνουν τον δρόμο, λεπτομερής παρατήρηση και πρόθυμη ακρόαση των ιστοριών που οι άλλοι ανυπομονούν να διηγηθούν συνθέτουν το πλήθος μιας ικανής ποσότητας μαθημάτων που λαμβάνουμε στον ενήλικο βίο μας προκειμένου να δομήσουμε τον κόσμο μας και στη συνέχεια να τον κυβερνήσουμε. Αυτό που μοιάζει σίγουρο είναι πως το λάθος σε όλη αυτήν τη διαδικασία έχει την τιμητική του, η βιωματική διαδικασία δικαιολογεί λάθη ακόμη και επαναλαμβανόμενα που μοιάζουν με μηχανιστικά μοτίβα που δικαιώνουν τα σκυλάκια του Παβλόφ.
* Σε αυτήν τη διαδικασία, για την οποία είμαι πια πεπεισμένος πως είναι ισόβια, παρεμβάλλονται ένστικτα όπως της επιβίωσης, της τελεολογίας και του ωφελιμισμού, που δίνουν τις μικρές ή τις μεγάλες μάχες του νοητικού μας κόσμου. Αυτές οι μάχες πολύ συχνά επηρεάζονται από πάθη και συναισθήματα που είναι ικανά να δικαιολογήσουν το παράλογο. Κάνουν τη ζωή μας ασύμμετρη και τις ιδιωτικές υποθέσεις ενδιαφέρουσες ή τουλάχιστον καθόλου πληκτικές ή προβλέψιμες.
* Αυτός ο «θόρυβος» για κάποιους (ίσως για τους περισσότερους από τους κυνηγούς του πάθους) μοιάζει με μελωδία. Είναι ικανός να εμπνεύσει τους ποιητές, να υπαγορεύσει γλυκές νότες στους συνθέτες, να στρέψει το βλέμμα στον έναστρο ουρανό, να γεμίσει τον κόσμο των ονείρων με απαλά χρώματα και ανεμελιά. Από τη μια στιγμή στην άλλη όμως είναι εξίσου ικανός να βγάλει το καταστροφικό του μένος, να ισοπεδώσει τη γαλήνη και την ισορροπία μιας ψυχής, να ταπεινώσει το εγώ, να δικαιολογήσει καταχρήσεις και υπερβολές και μέσα από την ισοπέδωση να προβάλει το άλλοθι της αναγέννησης. Να σε αφήσει απορημένο, σαν μικρό παιδί που αναρωτιέται γιατί υπάρχουν οι αράχνες, οι ανεμοστρόβιλοι και πώς γεννιέται η παραζάλη;... |
