Σε μια φύση που οργιάζει από αρώματα, χρώματα και φως κλήθηκα να αποχαιρετήσω ακόμη ένα νήμα που με συνέδεε με τον τόπο της παιδικής μου αθωότητας. Ακόμη μια απώλεια, αυτή της πολυαγαπημένης μου θείας ανήμερα του Μ. Σαββάτου, με έφερε ξανά αντιμέτωπο με το ζήτημα της απουσίας. Στη συνειρμική αλληλουχία που ξεκινά με το άκουσμα μιας τέτοιας είδησης και συνεχίζεται ώς τη στιγμή που το σώμα «επιστρέφει» ή «παραδίδεται» στο υγρό χώμα της οργιώδους, πολύχρωμης και ευωδιαστής φύσης, τα παρηγορητικά μοτίβα επαναλαμβάνονται και είναι πάντα ίδια. Η απελευθέρωση από το βάρος του σώματος που μας τυραννά, το τέλος της οδύνης του γήρατος, η λύτρωση από τα δεσμά μιας κάποιας ασθένειας, το ραντεβού με τους υπόλοιπους απόντες εκεί ψηλά που ελπίζουμε να εξελιχθεί σε γλέντι δίχως τέλος, η διέξοδος της αιώνιας ζωής κ.ά.