|
09/10/2007-Aνθρωποι στο κέντρο και την περιφέρεια της πόλης.. |
| Εκτύπωση |
|
E-mail
|
*Ο καιρός άλλαξε, σε λίγο θα βρέξει, βαριά σύννεφα ανυπομονούν να ελαφρύνουν το σώμα τους. Θα αποβάλουν το νερό που κρύβουν μέσα τους με τη μορφή υπέροχων δροσερών σταγόνων, θα ξεπλύνουν τους δρόμους, τις σκόνες, τις ψυχές μας. Βρέχει, ακούς; Αναζητώ σημάδια ότι υπάρχω, ότι υπάρχεις και τα βλέπω να φανερώνονται μπροστά μου με τις μορφές του ζωικού βασιλείου, βάτραχοι, ιπποπόταμοι, πυγολαμπίδες και μια πεταλούδα με πολύχρωμα φτερά. Ευωδιάζει. Πλημμυρισμένη στη θετική ενέργεια, βλέπει τις σταγόνες να πέφτουν με χάρη και δεν τους δίνει σημασία. Πετά. Θέλω να πετάξω, εσύ;
*Για μεγάλο χρονικό διάστημα απέφευγα τις τακτικές βόλτες στο κέντρο της πόλης. Απέφευγα συγκεκριμένους δρόμους και τις διασταυρώσεις τουςΠρόκειται για αστικά σημεία, στα οποία αναγκάζεσαι να υποστείς ένα πληθωρισμό κοινωνικότητας που για μεγάλο χρονικό διάστημα ήταν υπερβολικά βαρύς για τους κουρασμένους νοητικούς μου ώμους. Στην πραγματικότητα επιχειρούσα να απολαύσω την ωριμότητα που δίνουν η αυτάρκεια και η μοναξιά στην οποία σε αναγκάζει η συναναστροφή με τον εαυτό σου, να παραμείνω στην περιφέρεια των πραγμάτων. Ενιωθα πως έπρεπε πρώτα να γνωρίσω τον εαυτό μου, ώστε να νιώσω την πολυπόθητη οικειότητα που μου είναι απαραίτητη για να υπάρξω. Την ίδια οικειότητα επιδιώκω και με τους ανθρώπους που είναι γύρω μου. Με τους οποίους έχουμε την ψευδαίσθηση ότι επιλέγουμε ο ένας τον άλλο, ενώ στην πραγματικότητα οι διαδρομές μας συναντιούνται χωρίς επιλογή και σχέδιο, υπακούουν ταπεινά στις προσταγές του τυχαίου, που χαμογελά στη γωνία.
*Οι άνθρωποι του κέντρου αυτή την οικειότητα τη βιώνουν ως χάρισμα, ως μια μεταφυσική γαλήνη που τους δίνει ο χώρος στον οποίο ξετυλίγουν τις προσωπικές τους ιστορίες. Βλέπουν το κέντρο ως μια προέκταση του living room του σπιτιού τους. Τα στέκια και οι δρόμοι δεν είναι τίποτε άλλο παρά το σκηνικό και οι διάβάτες οι συμμέτοχοι σε αυτή τη συλλογική διήγηση. Κάποιοι από αυτούς ξεχνούν πως η ζωή εκτός από «μυθιστόρημα» οφείλει να είναι και πηγαία, εκτός από ευχάριστη οφείλει να είναι και σοφή. Κρατούν απόσταση από τη ζωή τους παρόμοια με την απόσταση που νιώθει ο αναγνώστης ενός ενδιαφέροντος μυθιστορήματος με τους ήρωές του. Βουτά, εμπλέκεται, βιώνει τη περιπέτεια των ηρώων, αλλά όλα αυτά εκ του ασφαλούς. Ξέρει πως όταν κλείσει το βιβλίο είναι προορισμένα να παραμείνουν στις τυπωμένες σελίδες, ακόμη και αν προσπαθήσουν να δραπετεύσουν και να υπάρξουν έξω από αυτές.
*Ανήκω στους ανθρώπους της περιφέρειας, σε αυτούς που επισκέπτονται το κέντρο. Είμαι ένα από τα άπειρα ανθρώπινα-σημεία που διαγράφουν την περιφέρεια, χωρίς την οποία δεν θα υπήρχε κέντρο. Σε αυτούς που φεύγουν και έρχονται. Κάθε επίσκεψη στο κέντρο είναι ένα μικρό νοητικό παιχνίδι, ένα μικρό στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί, ένα παιχνίδισμα. Ο επισκέπτης συναντά ανθρώπους του κέντρου και αυτοί χωρίς να κρύψουν το ξάφνιασμά τους του απευθύνουν μερικές ερωτήσεις που κρύβουν ένα γνήσιο ενδιαφέρον και ανταμείβουν τις απαντήσεις με σταυρωτά φιλία. Είμαι επισκέπτης που συλλέγει φιλιά και παραστάσεις από το κέντρο. Κάνω ένα update της ύπαρξής μου με ό,τι καινούργιο με ενδιαφέρει και με όμορφες στιγμές στις αποσκευές μου επιστρέφω στην περιφέρεια (του κύκλου) για να σκεφτώ, να ζήσω και να επιβεβαιώσω μέσα μου πως κάθε φυγή είναι ένας ερχομός, κάθε απώλεια ένα πολύτιμο στολίδι, κάθε πόνος μια γνώση και όλα αυτά μία ακόμη επιβεβαίωση ότι υπάρχω, είμαι ζωντανός. |
