Σε μια από τις νωχελικές, ήσυχες βόλτες που συνηθίζω να κάνω στο κέντρο της Θεσσαλονίκης τσέκαρα μια ακόμη απουσία στο κιτρινισμένο απουσιολόγιο της πόλης. Το μικρό κεντρικό κατάστημα στη συμβολή των οδών Μητροπόλεως και Κούσκουρα που φιλοξενούσε τα γραφεία της εφημερίδας «Νέα Αλήθεια» έχει μετατραπεί (εδώ και καιρό) σε κατάστημα επισκευής γυναικείων παπουτσιών. Η φωτεινή επιγραφή που με περηφάνια  δήλωνε «Εφημερίς Νέα Αλήθεια. Έτος ιδρύσεως 1909.  Ιδρυτής Ι. Κούσκουρας» αντικαταστήθηκε από μια πολύχρωμη «μονδέρνα» επιγραφή που γράφει  «Τακούνι εξπρές». Μαζί με την απουσία της επιγραφής σημείωσα και την απουσία του ασπρομάλλη ηλικιωμένου κυρίου που σχεδόν καθημερινά έπινε αμέριμνος το καφέ του στην είσοδο αυτού του μικρού καταστήματος. 

H «Νέα Αλήθεια» υπήρξε μια από τις σημαντικότερες ελληνόφωνες εκδόσεις της οθωμανικής περιόδου της Θεσσαλονίκης και αντίπαλο δέος της «Μακεδονίας» του Ι. Βελλίδη. Ο εκδότης της Ι. Κούσκουρας ήταν (όπως γράφει ο Ιός) ένας από τους (απαραίτητους) τρεις μάρτυρες κατηγορίας προκειμένου οι πρωτεργάτες του ελληνικού σοσιαλιστικού κινήματος, Αβραάμ Μπεναρόγια (γραμματέας της Φεντερασιόν)και Σαμουέλ Γιονά (γραμματέας του Καπνεργατικού Σωματείου), να εκτοπιστούν (στις 8 Ιουνίου του 1914) στη Νάξο ως κοινωνικά επικίνδυνοι  αποκτώντας έτσι τον «τίτλο» των πρώτων πολιτικών εξόριστων της χώρας μας. Ίσως αυτός να είναι ένας από τους λόγους που οι συντηρητικοί άρχοντες της πόλης έδωσαν το όνομα του σε ένα μικρό αλλά κεντρικότατο δρόμο-σημείο αναφορά της Θεσσαλονίκης. Η «Νέα Αλήθεια» σταμάτησε να εκδίδεται το 1971 και από τότε μέχρι πριν από λίγο καιρό το εν λόγω κατάστημα, αμυδρά φωτισμένο ήταν ανοικτό σχεδόν καθημερινά.