|
8/11/08 «Μαιευτήριο ιδεών» |
| Εκτύπωση |
|
E-mail
|
|
Ηταν μια τυχαία, άσκοπη και γι' αυτό γλυκιά περιπλάνηση στην «πολύ νεαρή» παραλία της Θεσσαλονίκης, από αυτές που θρέφουν τη σκέψη με εικόνες. Τέτοιες περιπλανήσεις συχνά μού αποκαλύπτουν έναν τόπο έμπνευσης που ζει μπροστά στη θάλασσα, η οποία επιβραβεύει το βλέμμα με ελευθερία και ισορροπία. Πρόκειται για το «μαιευτήριο ιδεών» που ξεπροβάλλει μπροστά στα έκπληκτα (και συνήθως κουρασμένα) μάτια μου. Οι ιδέες αναδύονται ως πολύχρωμα μπαλόνια. Κάποιες σκάνε με πάταγο προσφέροντάς μου ταραχή και γέλιο. Κάποιες άλλες, οι πιο ισχυρές, επιβιώνουν και πετάνε ψηλά στον ουρανό. Ζηλεύω. Ομολογώ πως «θέλω να πετάξω» και ξεφαντώνω προσπαθώντας να πιάσω μερικά «μπαλόνια-ιδέες» πριν χαθούν στον μπλε ουρανό. Οταν τα καταφέρνω ξεγελιέμαι, πιστεύω πως, καθώς κρατώ σφιχτά τα νοητικά αυτά μπαλόνια στα ιδρωμένα χέρια μου, η βαρύτητα θα μου κάνει τη χάρη να με ελευθερώσει, να το βάλει στα πόδια και να επιτρέψει στην ύπαρξή μου να παρασυρθεί σε μια πανοπτική πτήση που μόνο οι ιδέες μπορούν να προσφέρουν. Αυτή η πλάνη με κάνει πάντα να διασκεδάζω και γελώ με την ψυχή μου. Χα-χα-χα-χα-χα!
Ποδηλατάδα στη νέα παραλία
Συνεχίζω την περιπλάνησή μου ανεβασμένος στο ποδήλατό μου και στριφογυρίζω στα πεζοδρόμια και τα υδάτινα τείχη της νέας παραλίας. Νιώθω ωραία, όπως θα ένιωθε κάθε πολίτης μιας πόλης που ενώ είναι εγκαταλελειμμένη υπάρχουν μερικά σπαράγματα που δείχνουν ένα κάποιο ενδιαφέρον. Δεν κρατώ την κριτική που ασκούν οι περισσότεροι για το πολύ τσιμέντο, το λίγο πράσινο και τη δήθεν ανέμπνευστη ανάπλαση αυτού του κομματιού της νέας παραλίας. Ούτε στέκομαι στα υπονοούμενα και τις κόντρες για το υπερβολικό κόστος που δεν ανταποκρίνεται στο αποτέλεσμα. Προσθέτω στις αρετές της τους ανοιχτούς ορίζοντες που δεν θέτουν εμπόδια στο βλέμμα και την πρόβλεψη για δημόσια χρήση πολλών από τους ελεύθερους αυτούς χώρους.
Μετακινώ την κριτική μου λίγο παρακάτω για να συναντήσω όλες τις αισθητικές παρεμβάσεις και αναπλάσεις που διαδραματίζονται στην πόλη την τελευταία δεκαετία. Τόσο η κριτική που ασκείται σε αυτές όσο και το αισθητικό τους στίγμα δεν λαμβάνουν υπόψη τους την ισχύ της αρχιτεκτονικής των δημόσιων χώρων, τη σημασία που έχει για την οργάνωση των κοινωνιών που φωλιάζουν μέσα στα αρχιτεκτονικά και πολεοδομικά δημιουργήματα. Μοιάζουν να αγνοούν τη διδακτική διάσταση αυτών των δημιουργημάτων που προορίζονται για να κατευθύνουν τον πολίτη, να του δείχνουν τον δρόμο και να του προσφέρουν το κατάλληλο σκηνικό για να βιώσει τον αστικό του μύθο. Το πιο σημαντικό που απουσιάζει από τη δημόσια αυτή συζήτηση, που αναρωτιέται ποια πόλη επιθυμούμε, είναι η έλλειψη αξιοποίησης της εμπειρίας του εξωτερικού και των επιστημονικών σχολών τύπου Λεφέμπρ ή Νιμέγερ για τον κοινωνικό και πολιτικό χαρακτήρα της δημιουργίας χώρου. Σε αυτή την έλλειψη προστίθεται και η απουσία οποιασδήποτε δημόσιας διαβούλευσης για την τύχη των δημόσιων χώρων που έχουν ολοκληρωτικά καταληφθεί από τις επιθετικές συμπεριφορές επιχειρηματιών που μεταμορφώνουν τον ελεύθερο δημόσιο χώρο σε επιχειρήσεις εστίασης, θορύβου και γκλαμουριάς. Οσο όμορφες και αν είναι κάποιες από τις παρεμβάσεις, δεν μπορούν να αντισταθμίσουν το πλήθος από λαθραίες αισθητικές απόπειρες που υπερτονίζουν την έλλειψη οράματος για την πόλη.
...και για να μην ξεχνιόμαστε
Τα πολύχρωμα και συμπαθητικά παπαγαλάκια του lifestyle ήδη παίζουν με τη «μετοχή» των άνω Λαδάδικων με αποτέλεσμα το μποτιλιάρισμα ανθρώπων και οχημάτων. Από γειτονιά των μυστικών έγινε γειτονιά των αμνών, αλλά ακόμη και έτσι είναι όμορφη. Κάντε μια ευχή να μη μετακινηθούν οι weekenders προς τα πάνω και απολαύστε την Παπαρούνα, το Παρτιζάν, το Ζενίτ, το Σπίτι μου κ.ά. τις καθημερινές που οι συνθήκες είναι ανθρώπινες. |
