Η Θεσσαλονίκη φορά τα καλά της και υποδέχεται τους «φεστιβαλάνθρωπους» -είναι η συμπαθητική εκείνη κατηγορία επισκεπτών της πόλης που, με αφορμή το σινεμά, ζουν κάθε χρόνο το δικό τους «northside story». Ερωτεύονται, πίνουν, γλεντάνε με την ψυχή τους, τρώνε στα «εξωτικά» ταβερνάκια, ξενυχτάνε, διαπληκτίζονται λεκτικά για τη χαμένη τιμή της έβδομης τέχνης. Ονειρεύονται κάποια στιγμή να ανεβούν και αυτοί στη σκηνή χειροκροτούμενοι από τους φίλους, τους γνωστούς, τον μπαμπά, τη μαμά και τη γιαγιά τους.

Μιλάνε μεγαλόφωνα, ψάχνουν για προσκλήσεις, γεμίζουν τις αίθουσες στις ταινίες που έχει βγει φήμη πως πρόκειται για αριστουργήματα και αποχωρούν σιγά σιγά όταν διαπιστώσουν το αντίθετο για να σκάσουν στα γέλια στο πλακόστρωτο του λιμανιού. Κράζουν τον δήμαρχο Βασίλη που δεν βλέπει τις ταινίες στην τελετή της έναρξης και της λήξης και «την κάνει» διακριτικά όταν τα φώτα χαμηλώσουν. Δίνουν ραντεβού να τα πουν «κάτω», εννοώντας στην Αθήνα και δεν τα λένε παρά μόνο στο επόμενο φεστιβάλ. Διαβάζουν τα φεστιβαλικά σαλονικιώτικα τεύχη του Athens Voice και της Lifo ευλαβικά όπως κάνουν άλλωστε και το υπόλοιπο έτος. Ξεκρεμάνε αφίσες από τις εισόδους των αποθηκών του λιμανιού για να τις κρεμάσουν στα δωμάτιά τους. Κρεμάνε με περηφάνια την τσάντα της διαπίστευσης του φεστιβάλ στους ώμους τους και την περιφέρουν όλο τον χρόνο στα στέκια της Αθήνας και τα ελληνικά νησιά.

Πού και πού στρέφουν το βλέμμα τους στον ανεμπόδιστο ορίζοντα της θάλασσας και τους βλέπω να εισπνέουν βαθιά σαν να προσμένουν να αυξηθεί η ευφορία που τους έχει κυριεύσει.