Επισκέφθηκα πριν από λίγες μέρες το υπόγειο του παλιού σινεμά «Ιφιγένεια» που φέτος λειτουργεί ως μπουζουκερί με το χαρακτηριστικό όνομα «Barbarella». Την προηγούμενη νύχτα είχα μεθύσει και είχα περάσει υπέροχα στο εκ διαμέτρου αντίθετης αισθητικής μαγαζί με το επίσης χαρακτηριστικό όνομα «Βεντέτα». Σε αυτή τη νυχτερινή μου περιπλάνηση μού αποκαλύφθηκε με σαφήνεια μία ακόμη αλήθεια για την πόλη που σαν όχημα με κουβαλά στον χρόνο. Στη Θεσσαλονίκη με περισσότερη έμφαση από οπουδήποτε αλλού αναδεικνύονται και επιβιώνουν μικρές «τοπικές φίρμες» που μοιάζει να διανύουν για μερικά χρόνια τη «θητεία» τους στη μεθόριο του ελληνικού σταρ σίστεμ, «ψήνονται» ως «καλλιτέχνες και ως άνθρωποι», αποκτούν την απαραίτητη στωικότητα που το θέαμα προαπαιτεί (για να σε ανταμείψει) και ώριμοι πλέον παίρνουν τον δρόμο για την πρωτεύουσα προκειμένου να εμφανιστούν δειλά δειλά σε κάποια πρωινάδικα ή νυχτερινά show ψυχαγωγίας. Με σχεδόν παρόμοιο τρόπο λειτουργούν οι μηχανισμοί των περισσότερων τεχνών που μπορεί να έχουν κάποιες εμπορικές διαστάσεις, όπως το σινεμά, το θέατρο κ.τ.λ., στον χώρο όμως της μουσικής (της λαϊκής ή της λεγόμενης έντεχνης) επαναλαμβάνεται συνεχώς και με συνέπεια ο ίδιος μηχανισμός. Ιδιαίτερα στο λαϊκό τραγούδι, η Θεσσαλονίκη μοιάζει περισσότερο με το κελάρι που παραλαμβάνει το νευρικό και ατίθασο νεαρό κρασί της νέας εσοδείας για να το «παλιώσει» όσο τα αρώματά του αντέξουν και μετά να το μοσχοπουλήσει στα στρας παζάρια των Αθηνών. Στη διαδικασία-δοκιμασία της «παλαίωσης» μερικά εξαιρετικής ποιότητας «ταλέντα» ξινίζουν και χάνουν τον δρόμο τους, υπάρχουν όμως λίγα καλά που ξεχωρίζουν, αντέχουν, αποκτούν τα «αρώματα» και τη στωικότητα που ο σκληρός κόσμος της show biz απαιτεί, αρκούνται στη λατρεία με την οποία τους περιβάλλουν οι τοπικοί φίλοι τους, αποκτούν μια σχέση ειλικρινή που δεν μοιάζουν διατεθειμένοι να προδώσουν ούτε οι μεν ούτε οι δε.