Τις άγρυπνες νύχτες που προηγήθηκαν, η ταραχή, ο θυμός και η μελαγχολία μού έκαναν παρέα. Περπατήσαμε παρέα στους δρόμους της οργής. Σε αυτές τις πορείες, μικρά παιδιά επέλεγαν τον τρόπο που θα δράσουν δίπλα μου. Η σύνεση και η ωριμότητα των συναισθημάτων μου στάθηκαν ικανές να με ωθήσουν να τα σταματήσω, ακόμη και αν δε συμφωνούσα με όσα έβλεπαν τα μάτια μου. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι την πόλη που αγαπώ και μισώ, την πόλη που περπατώ και προσπαθώ να καταλάβω για να τη βοηθήσω καλύτερα, την ένιωσα περισσότερο από κάθε άλλη φορά δικιά μας.
Τα συνθήματα που ακούγονταν από το πλήθος που με παρέσερνε μαζί του, έδιναν τις απαντήσεις που αναζητούσα. «Εσείς μιλάτε για ζημιές, εμείς μιλάμε για ανθρώπινες ζωές». Η αξία της ανθρώπινης ζωής είναι πάνω απ' όλα, και ο (μη) σεβασμός της υπήρξε η μόνη κινητοποιητική ιδέα, ικανή να βγάλει τόσους ανθρώπους στους δρόμους, που, αγνοώντας τα χημικά, τις φωτιές και την κάθε είδους τρομοκρατία επιχείρησαν να πάρουν πίσω αυτό που τους ανήκει (τη ζωή και την πόλη) στα χέρια τους. «Οταν σκοτώσουν τα παιδιά σας, τότε θα βγείτε από τα κλουβιά σας». Αυτοί που πίσω από την ανυπαρξία κάθε σχεδίου φύλαξης των περιουσιών έβλεπαν ένα ακόμη σχέδιο αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης από το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, αγνοούν πως μπρος στο τηλεοπτικό σίριαλ αποκάλυψης ενός σκανδάλου, το «σκάνδαλο» της άδικης και χυδαίας δολοφονίας ενός 15χρονου είναι πέρα και πάνω από κάθε σκάνδαλο. «Σε κάθε γωνία υπάρχει αστυνομία, η χούντα δεν τελείωσε το '73». Θυμάμαι τη Μεταπολίτευση, ήμουν 6 ετών και χαιρόμουν γιατί όλα θα γίνονταν ομαλά, όπως μου είχε υποσχεθεί ο πατέρας μου, θα κοιμόμαστε πια ήσυχοι τα βράδια στο σπίτι, δεν θα ακούμε πλέον στα κρυφά τη «Φωνή της αλήθειας» κρυμμένοι κάτω από τα στρώματα. Από τότε ο φόβος έχει αλλάξει φορεσιά, αλλά δεν μας άφησε ποτέ να ανασάνουμε ελεύθερα. «Μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι». Ημουν 17 χρονώ όταν σκότωσαν τον Μιχάλη Καλτεζά, ήμασταν σχεδόν συνομήλικοι και εάν ζούσα στην Αθήνα μπορεί να ήμασταν και φίλοι. Από τότε το πρωτοσέλιδο της «Ελευθεροτυπίας» με τη φωτογραφία του συνεχίζει να είναι στον φάκελο όπου κρατώ τα πιο προσωπικά από τα έγγραφά μου, το βιβλιάριο ασθενείας μου, το απολυτήριο Λυκείου, το απολυτήριο του στρατού κ.ά. Είκοσι τρία χρόνια μετά οι αστυνομικοί δεν πυροβολούν στην πλάτη αλλά στο στήθος. «Αυτή η νύχτα είναι του Αλέξη». Σε όλη αυτή την περιπλάνηση, ακόμη και τώρα, μια ιδέα με κρατάει άγρυπνο, ανήσυχο, λυπημένο. Στην «οθόνη του μυαλού μου» προβάλλει η στιγμή που σαν οξύ η σφαίρα καίει τον ανθρώπινο ιστό, τρυπάει το στήθος και σαν αστραπή τραντάζει το εφηβικό κορμί. Προσφέρει μία ακόμη ύπαρξη, θυσία στον βωμό της τηλεοπτικής απάθειας και αναλγησίας. Αν όλα αυτά τα χρόνια ήμασταν στους δρόμους, η ζωή θα ήταν δική μας και ο μικρός Αλέξης, που δεν φοβήθηκε ποτέ, θα ήταν ανάμεσά μας, θα μας χαμογελούσε. Καλό ταξίδι, φίλε!
|
