Οι λαμπερές και φωτεινές μέρες φέτος μου μοιάζουν διαφορετικά εορταστικές, καθόλου ξέγνοιαστες και σαφώς αμήχανες. Λίγο τα πρόσφατα γεγονότα, λίγο η παγκόσμια κρίση και η αποκάλυψη των συλλογικών αδιεξόδων που δεν επιτρέπουν στο βλέμμα να απλωθεί λυτρωτικά στο μέλλον, λίγο ο καιρός που προτρέπει τους μυς του προσώπου και του αυχένα να σφίξουν γερά ανάμεσά τους νευρώνες και αισιοδοξία, με οδήγησαν αυτές τι μέρες «αλλού». Αυτό που απέμεινε ανέγγιχτο μακριά από την υλιστική ψευδο-ευφορία (των περασμένων ετών) που το έβαλε στα πόδια είναι τα παιδικά χαμόγελα που θα λάβω ως δώρα από τα τέκνα φίλων, γνωστών και συγγενών και η ζεστή οικογενειακή αγκαλιά στο τραπέζι της παραμονής των Χριστουγέννων. Στον τόπο απ' όπου κατάγομαι αυτό το τραπέζι συνοδεύεται με μεγάλες φωτιές στις γειτονιές, που οφείλει ο καθένας από εμάς να υπερπηδήσει για να βρεθεί στην άλλη άκρη εξαγνισμένος και αποφασισμένος.

Ολα αυτά τα χρόνια επιβεβαιώνω τον επιθετικό προσδιορισμό «άπιστος» (που συνήθως συνοδεύει το άκουσμα του ονόματός μου) και οδηγούμαι στην «απομάγευση» εορταστικών ημερών, γενεθλίων και άλλων επετείων. Αποφεύγω να βγω φωτογραφία πάνω από μια τούρτα με αναμμένα κεριά ή δίπλα σε ένα στολισμένο δέντρο που αργότερα καταλήγει σε ένα σκονισμένο πατάρι ή στα σκουπίδια.

Φρόντισα και έμαθα από μικρό παιδί πως ο Αγιος Βασίλης, ο Αγιος των Χριστουγέννων, δεν υπάρχει. Προχωρώντας ακόμη πιο βαθιά στον πραγματισμό ανακάλυψα πως δεν υπήρξε ποτέ! Ο βαφτισμένος στα ελληνικά Αγιος Βασίλης δεν είναι άλλος από τον ήρωα ενός κόμικς του 1860 που δημιούργησε ο αμερικανός γελοιογράφος Τόμας Ναστ, ο οποίος μεταξύ άλλων έχει σχεδιάσει τα logo των δύο κομμάτων της Δημοκρατίας των ΗΠΑ, του γαϊδάρου για τους Δημοκρατικούς και του ελέφαντα για τους Ρεπουμπλικάνους. Επειδή οι περισσότεροι από τους μετανάστες στις ΗΠΑ προέρχονταν από τις βόρειες παγωμένες χώρες, τον έβαλε να γεννιέται στο Βόρειο Πόλο, του έδωσε πατρική φιγούρα που να εμπνέει ασφάλεια και καλοσύνη, τον εξόπλισε με έλκηθρο και ταράνδους, του πρόσφερε μια σύζυγο για να τιμήσει τις οικογενειακές αξίες και, πάνω απ' όλα, τον προίκισε με τη δυνατότητα να προσφέρει δώρα, υλικά αγαθά τυλιγμένα με πολύχρωμα χαρτιά και κορδέλες.

Ο συμπαθητικός αυτός κύριος δεν είχε από την αρχή της ύπαρξής του κόκκινο κοστούμι· με αυτό τον έντυσε εκ μέρους της Κόκα Κόλα το 1930 ο διαφημιστής Χλάντον Σάμπομ, που σχεδίασε μια χριστουγεννιάτικη καμπάνια με ήρωα τον Αγιο των Χριστουγέννων βασισμένη στο λευκό και κόκκινο χρώμα του logo του αναψυκτικού. Η φιγούρα του ταξιδεύει στη Γαλλία και στην υπόλοιπη Ευρώπη, όπου μέχρι τότε τιμούσαν τον Αγιο Νικόλαο, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και σιγά σιγά επισκέφτηκε σχεδόν όλη την υφήλιο. Ο Σάντα Κλάους κατέκτησε τις παραλίες των εξωτικών χωρών του νοτίου ημισφαιρίου, που τον Δεκέμβρη έχουν καλοκαίρι, αλλά και τις ισλαμικές ή ασιατικές μη χριστιανικές χώρες ως σύμβολο του αμερικανικού υλιστικού ονείρου, το οποίο προσωποποίησε.