|
27/12/08 Ο χρόνος φεύγει, και πού πάει; |
| Εκτύπωση |
|
E-mail
|
Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω τον τελευταίο Βαρδάρη της χρονιάς με μια «κλισέ αλήθεια»: «Τις γιορτινές μέρες οι δρόμοι στο κέντρο της Σαλονίκης μοιάζουν με ένα μεγάλο πάρτι. Οι πολλοί ξενιτεμένοι κάτοικοί της (στο εσωτερικό και στο εξωτερικό) επιστρέφουν σε αυτή και θέλουν να ζήσουν σε μια εβδομάδα όσα (νιώθουν ότι) έχασαν όλο το χρόνο. Οσοι τους υποδεχόμαστε δεν τους αποκαλύπτουμε ότι δεν χάνουν πολλά. Παρέα καταναλώνουμε ικανές ποσότητες αλκοόλης σε κάθε μας βήμα, με αφετηρία τα τσίπουρα στις ταβέρνες του Μοδιάνο και του Μπιτ Μπαζάρ, ακούμε χάλκινα και άλλες επιτυχίες και συνεχίζουμε για ώρες ολόκληρες μέχρι να κουραστούμε. Μου αρέσει η "μεθυσμένη" εκδοχή της Θεσσαλονίκης, την κάνει πιο όμορφη από ποτέ... χικ!»
>>>Πάω παρακάτω και συνεχίζω με ένα γράμμα στο Πνεύμα των εορτών, το οποίο και σας κοινοποιώ:
«Αγαπημένο μου Πνεύμα των γιορτών,
από υγεία είμαι καλά, το αυτό επιθυμώ και δι' εσέ. Ξέρω πως αυτές τις μέρες είσαι πολυάσχολο αφού παρέα με τον φίλο σου τον Οίνο έχετε μεγάλη ευθύνη και σημαντικό έργο να επιτελέσετε, κάνοντας τους ανθρώπους ευτυχισμένους. Ξέρω επίσης ότι με δυσκολία κρατάτε μακριά τον Φόβο του χρόνου και απαλύνετε όσο γίνεται περισσότερο τα σημάδια που αφήνει πάνω στους ανθρώπους. Οταν έχετε κέφια μάλιστα, τα κάνετε αόρατα. Σου γράφω το γράμμα αυτό καθώς φίλοι και γνωστοί, μικρές και μεγάλες παρέες, σκορπισμένοι σε όλο τον κόσμο, ταξιδεύουν για να βρεθούν ο ένας με τον άλλο. Θα θυμηθούν, θα ζήσουν, θα χορέψουν, θα μεθύσουν και θα δώσουν (ο ένας στον άλλο) έναν ακόμη λόγο για να συνεχίσουν να αναπνέουν. Σε έναν κόσμο αλλόκοτο, όπου κάθε στιγμή ακυρώνει ό,τι ξέραμε γι' αυτόν. Η μουσική με την οποία κάνεις παρέα σα χάδι τους προτρέπει να μείνουν στο παρόν, να πάψει η σκέψη τους να μετρά απουσίες και χαμένες ευκαιρίες. Σε αυτές τις σπάνιες, μαγικές στιγμές, εσύ και το σώμα συναντιέστε, το σύμπαν που τυλίγει την ύπαρξή μας γίνεται ένα με το σύμπαν που φωλιάζει μέσα μας και γεννιέται φως.
Προχθές αναρωτιόμουν γιατί καθώς ο χρόνος φεύγει δεν μας νοιάζει πού πάει. Τότε μου γεννήθηκε η υποψία πως δεν υπάρχει πουθενά αλλού παρά μόνο μέσα μας, μόνο μέσα μας μπορεί να βρει έναν τόπο για να σταθεί. Κατάλαβα, πιο καθαρά από ποτέ, πως όλα αυτά τα χρόνια που γιορτάζουμε παρέα τις αλλαγές του χρόνου συμμετέχουμε σε ένα γλυκό συλλογικό ψέμα που δεν θέλω να το χαλάσω. Θα συνεχίσω να χοροπηδώ όπως κάνω από μικρό παιδί σε κάθε αλλαγή χρόνου και θα συνεχίσω να σου κλείνω το μάτι.. Χρόνια σου Πολλά λοιπόν με υγεία, έμπνευση και ισορροπία».
|
