ΥΓ1: Τόπος: Αυστραλία. Χρόνος: 9-10 Ιανουαρίου 2009. Θέμα: All tomorrow's parties. Σκέψεις: Εχω ξαναγράψει για τη συνάντηση του Ψαραντώνη και του Nick Cave στη Θεσσαλονίκη (http://vardaris.gr/index.php ?option=com_content&task=view&id=419&Itemid=). Εκείνο το βράδυ ο Ψαραντώνης αποδέχθηκε την πρόσκληση του Cave να παραβρεθεί στο φετινό «All tomorrow's parties», το φεστιβάλ που διοργανώνει ο Nick Cave κάθε χρόνο στη γενέτειρά του, όπως και έγινε. Θυμάμαι τον Cave να προσπαθεί να καταλάβει τι είναι αυτό που κάνει τη μουσική του Ψαραντώνη μοναδική. Του μετέφερα κάποιες εικόνες που είχα αποκομίσει το καλοκαίρι του 2005, όταν πήρα στο κατόπι τον Κρητικό λυράρη και κατέγραψα πλήθος συζητήσεων και εμφανίσεών του. Ενα κομμάτι από όσα άκουσε ο Cave, όπως έμαθα από το blog http://vasikosmetoxos.blogspot.com το περιέλαβε με σεβασμό στο πρόγραμμα του φεστιβάλ, σε ένα κείμενο που επιμελήθηκε ο ίδιος. Οι δύο μουσικοί ανανέωσαν το ραντεβού τους για την Ελλάδα και ανυπομονώ.

ΥΓ2: Τόπος: Πανεπιστήμιο Μακεδονία. Χρόνος: 22-23 Ιανουαρίου 2009. Θέμα: Διημερίδα για τις διαιρετικές τομές. Σκέψεις: Ακαδημαϊκοί, ερευνητές, πολιτικοί αναλυτές, μεταπτυχιακοί και προπτυχιακοί φοιτητές πολιτικών επιστημών για δύο μέρες διερευνούν τη φύση και τους νόμους που διέπουν τις διαιρετικές τομές, αυτές που κηδεμονεύουν την πολιτική και εκλογική συμπεριφορά των πολιτών-ψηφοφόρων. Προσπαθούν να προσπελάσουν το απροσπέλαστο της ανθρώπινης ύπαρξης, το τελευταίο οχυρό ιδιωτικότητας, τον ανθρώπινο νου, και να ορίσουν ένα μοντέλο, έναν κανόνα, έναν ιδιότυπο για το πώς λαμβάνει ο καθένας από εμάς τις εκλογικές του αποφάσεις. Εργαλεία για τη διερεύνηση: αριθμοί, στατιστικές αναλύσεις, χαρτογραφημένες πολιτικές τοποθετήσεις και δημογραφικές μεταβλητές. Διερευνήθηκε επαρκώς το «εξωτερικό συμπάν» που τροφοδοτεί τις πολιτικές επιλογές και καθορίζει τις εκλογικές συμπεριφορές: τη συμμετοχή ή την αποχή, την επιβεβαίωση ή τη διάψευση των τομών, την τιμωρία ή την επιβράβευση, την ιδιοτελή πελατειακή προσέγγιση ή την ιδεολογικό αμοραλισμό, το ρεαλισμό ή την ουτοπία, την γοητεία των ιδεολογιών ή την αποστροφή προς αυτές κ.ά. Μου έλειψε όμως απεγνωσμένα το «εσωτερικό σύμπαν» που παρέχει το έδαφος για οποιεσδήποτε από αυτές τις συμπεριφορές. Οι ψυχολογικές και σωματικές διεργασίες που διαδραματίζονται στα 10 δευτερόλεπτα του παραβάν, η πίεση του αίματος που ανεβαίνει και οι σφυγμοί που εντείνονται, οι μνήμες που αποτινάζουν τη σκόνη του χρόνου από το κοιμισμένο σώμα τους, οι παραδόσεις που σου χαϊδεύουν το πρόσωπο, οι ιδέες που σε αγκαλιάζουν σφιχτά, η ιστορία που αποζητάει επιτακτικά την επιβεβαίωσή της, οι δημοσκοπικές αναλύσεις που προκαλούν για να διαψευστούν, η τιμωρητική ενστικτώδης έξαρση, ο φόβος των ευθυνών που η επιλογή συνεπάγεται, η αδυναμία για επιλογή, η συμμόρφωση του «πειθήνιου σώματος» σε μια κοινωνική τάξη που στον πυρήνα της περιέχει πλήθος εντάσεων και συγκρούσεων, η «δημοκρατική» διαδικασία που επιβεβαιώνει κάθε ανορθολογικό σενάριο. Στα νούμερα, τους αριθμούς, τους κανόνες και τα μοντέλα συμπεριφοράς δεν είδα μια βαθύτερη, ολιστικότερη προσέγγιση του ατόμου-πολίτη που καλείται να υπηρετήσει την «εγγενή» σύγκρουση που κρύβει στον πυρήνα της η δυτική εκδοχή της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας: τη σύγκρουση μεταξύ ατομικής ελευθερίας και κοινωνικής τάξης, όπου η μια ανταγωνίζεται την άλλη, την ένταση μεταξύ του ιδιωτικού και του δημόσιου, του άρρητου και του πολιτικώς ορθού, του παιχνιδίσματος που το παιδί που κρύβουμε μέσα μας επιζητεί με τους θεσμούς-μηχανισμούς αναγκαστικής κοινωνικοποίησης. Το παράδοξο, τελικά, μεταξύ ταυτότητας και ετερότητας.