Εχω πολλούς φίλους που προτιμούν να γράφουν για τη ζωή παρά να τη ζουν. Συνειδητοποίησα πόσο πολλοί είναι από τα blog που τους ανήκουν και τα παρακολουθώ με συνέπεια. Ομολογώ πως για πολλά χρόνια η γοητεία της γραφής με υπνώτιζε. Η τυραννία να επιλέξω τη μία εκδοχή της πραγματικότητας που θα σωθεί στη λευκή οθόνη του υπολογιστή αδιαφορώντας για τις χιλιάδες άλλες που χάνονται την ίδια στιγμή. Η «αιώνια επιλογή», όπως την ονόμαζε η Γιουρσενάρ, που έχει το κατάλληλο ειδικό βάρος να μεταμορφώσει τις έννοιες που ανασύρει από το «αχανές πεδίο των νοημάτων» και να τις «σταυρώσει» με λεκτικά καρφιά πάνω σε λέξεις. Αφήνει στην άκρη τις αποχρώσεις τους, τα συμπληρωματικά νοήματα, να αγωνίζονται να επιβιώσουν φλερτάροντας με την ποίηση που είναι η μόνη που αμφισβητεί τον πάγιο και σταθερό κόσμο. Ο,τι λέμε και ό,τι γράφουμε, ενώ φιλοδοξεί να είναι ταυτόσημο με αυτό που σκεφτόμαστε ή ζούμε, έχει ένα περιθώριο το οποίο ο ακροατής ή ο αναγνώστης έρχεται να συμπληρώσει. Οι δηλώσεις μας υπονομεύονται και αποδιοργανώνονται από τη ρευστότητα που τυλίγει τα νοήματα που περιέχουν. Κάτι συνεχώς μας διαφεύγει και σε αυτό το κάτι δεν ασκούμε κανένα έλεγχο, έλεγε ο Ντεριντά.

Μερικά από τα blog που συνηθίζω να «ξεφυλλίζω», τις άυπνες ώρες που η νύχτα τυλίγει τον κόσμο μου, αναδίνουν παραίτηση, αγωνία, χάσιμο και μια προδιαγεγραμμένη μάχη με το χρόνο. Μερικές φορές μπαίνω στον πειρασμό να σχολιάσω αυτά που διαβάζω σχετικά με ακυρωμένα όνειρα και ξόδεμα, αλλά δεν το κάνω. Μου φαίνεται διεστραμμένο να απολαμβάνω τη «νοητική φυλακή» που γεννάει υπέροχους στίχους, καταπληκτικές λεκτικές ακροβασίες και μια αύρα μελαγχολίας που αγγίζει τα όρια του αισθησιασμού. Μια looser αισθητική που ακουμπάει τους beatnik, το new και το death wave, τον Πόε και την καταραμένη ποίηση της εποχής του συμβολισμού. Ο «μάταιος κόσμος» είναι συνώνυμος, σύμφωνα με το λεξικό Τεγόπουλου - Φυτράκη, με τον «ψεύτικο κόσμο». Αναρωτιέμαι ποιος είναι αυτός που ψελλίζει το ψέμα στο πρόθυμο αυτί μας. Η αμφισημία μεταξύ της πραγματικής ζωής που βιώνουμε και της γραπτής που επιλέγουμε να κρατήσουμε μάς χαρίζει μια καθοριστική ένταση που αναζητεί όλα εκείνα τα νοήματα και τα βιώματα που πάνε χαμένα και μια αισθαντική νοσταλγία για την πραγματική ζωή.

Οταν ο χρόνος μας κάνει τη χάρη και μας αποκαλύψει πού, πώς και με ποιους θα αντικρίσουμε το τέλος της κλεψύδρας, τότε μοιάζει βέβαιο πως το θείο, το όμορφο, το μοναδικό είναι μέσα μας και όχι έξω από εμάς. Οταν λάβουμε απάντηση στο ερώτημα «Πού πάνε οι στιγμές όταν χάνονται;», τότε θα είμαστε εκεί ήρεμοι να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που μάθαμε πολύ καλά να κάνουμε όλα αυτά τα χρόνια: να γράφουμε αντί να ζούμε. Πλήρεις, ευτυχισμένοι και χαρούμενοι θα παραδοθούμε στη μοναδική βεβαιότητα που μας απομένει: το γλυκό τίποτα και το απέραντο πουθενά.