Λατρεύω τους  ευαίσθητους ανθρώπους που το βλέμμα τους χαμηλώνει από συστολή. Μιλώ για εκείνους που η ευαισθησία τους δεν αφορά τις αντοχές τους. Δεν είναι εύθραυστοι όπως τα αντικείμενα που ζουν με το φόβο της θραύσης και καταστρέφονται μετά από αυτήν. Ίσα-ίσα οι ευαίσθητοι στους οποίους αναφέρομαι αντέχουν, είναι προορισμένοι να αντέχουν. Αναφέρομαι σε εκείνους που η ευαισθησία τους είναι ταλέντο και τους χαρίζει καθημερινά μεγάλο πλήθος μηνυμάτων με ποικίλες ποιότητες. Ευαίσθητοι δέκτες, μικρά νοητικά τρανζίστορ που συντονίζονται κάθε στιγμή σε ένα σταθμό, σε μια μελωδία, σε ένα στίχο και δε ξέρουν που να σταθούν και τι να σιγοτραγουδήσουν. Τους αντιλαμβάνομαι από το βλέμμα που χαμηλώνει από συστολή  και  καθησυχαστικά μου ψιθυρίζει πως δε είμαι μόνος. Ένας τέτοιος άνθρωπος με αφορμή τον Βαρδάρη της προηγούμενης εβδομάδας με ώθησε να ξαναθυμηθώ μερικούς από τους λόγους που θαυμάζω τις λέξεις και το γραπτό λόγο.

Όταν δίδασκα σε κάποια σχολή δημοσιογραφίας ξεκινούσα πάντα το πρώτο εισαγωγικό μάθημα με ένα τεστ. Βάζω τους μαθητές μου να πιάσουν μια λευκή κόλλα χαρτί και να σκεφτούν μέσα σε λίγα λεπτά μερικές λέξεις που δεν έχουν δει γραμμένες. Αυτό τους δυσκολεύει, προσπαθούν να τις αναζητήσουν στο μυαλό τους αλλά τους διαφεύγει πως η γνώση που κατέχουμε για τον κόσμο (μας) είναι ότι έχουμε διαβάσει για αυτόν. Αναγνώσματα, σκέψεις και βιώματα γίνονται ένα και όλα σε κάποιο βαθμό έχουν βιωθεί κάποια στιγμή (ως) γραπτά. Στην επόμενη φάση του παιχνιδιού ζητώ να μου γράψουν τις πιο αισχρές βρισιές που έχουν εκστομίσει, έχουν φανταστεί ή έχουν ακούσει. Η αντίδραση τους είναι επίσης αναμενόμενη, κοκκινίζουν, δειλιάζουν, νοιώθουν αμήχανα μπρος στην ισχύ της γραπτής εκδοχής της αισχρότητας και πολύ είναι αυτοί κυρίως κορίτσια που αρνούνται να το κάνουν. Οι σκέψεις ή τα λόγια μας μπορούν να είναι αισχρά ο γραπτός λόγος δε συνηθίζει να είναι (μερικές φορές μόνο γίνεται ίσως αισχρός με κάποια συνθήματα στους τοίχους που επιδιώκουν να σοκάρουν το αδέσποτο βλέμμα) . Μάλιστα κάποιες φορές αυτή η αισχρότητα χρησιμοποιείται σε πολύ προσωπικές στιγμές ως απαγορευμένος καρπός που φέρνει ηδονή, η υπέρτατη οικειότητα που επιτρέπει την παρουσία «βρώμικων» σκέψεων και λόγων. Το παιχνίδι του εισαγωγικού μαθήματος τελειώνει με την παράκληση να γράψουν στο χαρτί το μεγαλύτερο μυστικό τους και μετά τους υπόσχομαι πως  το χαρτί αυτό θα καεί , θα εξαφανιστεί, θα το κρατήσουν οι ίδιοι για πάντα. Εδώ είναι που εγκαταλείπουν σχεδόν όλοι. Οι λίγοι που καταφέρνουν να τελειώσουν την γραπτή άσκηση το κάνουν με αστερίσκους, αφαιρετικά σύμβολα και σκόρπιες λέξεις. Τους θυμάμαι να κρύβουν το χαρτί όπου «εμπιστεύονται-γράφουν» το μυστικό τους από το βλέμμα των συμμαθητών με επιμέλεια. Μετά κρατώντας το με αγωνία στα χέρια τους, που μερικές φορές ιδρώνουν, νοιώθουν γενναίοι και ελεύθεροι.

Εμπιστοσύνη και θάρρος θέλει η μετάβαση από την ιδανική απόσταση του τρίτου προσώπου, στην ικανή απόσταση του δευτέρου και από εκεί, μια βαθιά ανάσα και (τσουπ! ) η βουτιά στον ωκεανό της υποκειμενικότητας του πρώτου προσώπου που κρύβει ηδονές, κινδύνους και «πλάνες υποσχέσεις» όπως κάθε θάλασσα οφείλει να κάνει.