Πατώ στο google τη λέξη «μικροστοχασμός». Μου απαντάει με αφέλεια:

«Η αναζήτηση δε βρήκε κάποιο έγγραφο» και στη συνέχεια, υποκρινόμενο πως θέλει να με βοηθήσει, μου υποδεικνύει σε πληθυντικό ευγενείας: «Βεβαιωθείτε ότι η ορθογραφία είναι σωστή». Ωραία σκέφτομαι, μια ευγενική μηχανή αναζήτησης με καλούς τρόπους, ανίκανη όμως να βρει κάτι σχετικό με τις «νεαρές, πολλά υποσχόμενες σκέψεις», τους «μικροστοχασμούς». Τον τελευταίο καιρό ανταλλάσσω δώρα λέξεις τυλιγμένες σε χάρτες. Κάθε φορά ανοίγω το δώρο μου με ανυπομονησία, λύνω τον φιόγκο από μετάξι που το δένει, σκίζω τους χάρτες που το τυλίγουν. Ωραία ιδέα μια λέξη δώρο τυλιγμένη σε χάρτες. Ταξιδεύω με οδηγό τους σκισμένους χάρτες περιτυλίγματος. Μία από αυτές τις λέξεις είναι ο «μικροστοχασμός» για την οποία το google αδυνατεί να βρει κάτι σχετικό στον τεράστιο όγκο των δισεκατομμυρίων λέξεων, των δεκάδων γλωσσών, που ξέρει να διαβάζει. Αυτή η λέξη ξεφεύγει της «πανόπτριας» μηχανής αναζήτησης και αυτό την κάνει ακόμη πιο ενδιαφέρουσα.

Ακολουθούν μερικοί από τους μικροστοχασμούς που έφερε στο κουρασμένο μου μυαλό ο ισχυρός Βαρδάρης που «φύσηξε και καθάρισε» αυτές τις μέρες.

Σκέφτομαι πως αγαπάμε και γράφουμε για την πόλη αυτή σαν να είναι γυναίκα. Πρόσωπο υπαρκτό, την ερωτευόμαστε, τη μισούμε, την κατηγορούμε, της δημιουργούμε ενοχές, την καλούμε να απολογηθεί, της ψιθυρίζουμε λόγια αγάπης και στίχους από το ωραιότερα ποιήματα που έχουν γραφτεί. Στα free press, στις τοπικές εφημερίδες, στις ανταποκριτικές στήλες των αθηναϊκών εφημερίδων και περιοδικών, στα blogs, παντού διαβάζω κείμενα -ανοικτές επιστολές προς τη Θεσσαλονίκη. Αυτή σωπαίνει, απάντηση καμιά, σιωπή. Μη μου πεις πως οι πόλεις δεν μιλάνε, όταν θέλουνε μιλάνε.

Σκέφτομαι ακόμη πως τις μέρες της οργής, τις νύχτες του Αλέξη, τα μάτια σου ήταν δακρυσμένα, ήμουν σίγουρος πως ήταν από τα ληγμένα δακρυγόνα. Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν η βεβαιότητά μου είναι απατηλή, αν δεν βούρκωσες από τα δακρυγόνα, τότε τι είναι αυτό που κάνει τα μάτια σου υγρά;

Σκέφτομαι, επίσης, πως για πάρα πολλά χρόνια «μιλάμε με τα δάχτυλα και ακούμε με τα μάτια», το διαδίκτυο μας έμαθε να κρατάμε το στόμα κλειστό. Φτιάχνουμε φράσεις στο πληκτρολόγιο και ακούμε τις φράσεις στην οθόνη του μυαλού μας.

Μικροστοχάζομαι, πως τώρα που οι μέρες μεγαλώνουν, μαζί τους μεγαλώνει και η ζωή. Θα τη γεμίσουμε με χαμόγελα, φως, βόλτες, μέθη, βουτιές και πτήσεις και θα μας γεμίσει με χαρά και κάτι να πιστέψουμε σ' αυτό το καλοκαίρι.

Σκέφτομαι πως η νύχτα, αν και λιγότερη, αν και μικρότερη, θα γίνει θερμότερη σαν αγκαλιά και θα συνεχίσει να τυλίγει με θαλπωρή όνειρα, πόρτες που οδηγούν σε πράσινα λιβάδια και δέντρα ανθισμένα, στεναγμούς και φόβους.

Σκέφτομαι τέλος πώς να φέρω σε επαφή την Idoru και τον Hal 9000. Η πρώτη, μια φαντασιακή θηλυκή ύπαρξη που αν και εικονική γεννά έναν (σε όλα του) αληθινό έρωτα στο ομώνυμο cyber-punk αριστούργημα του William Gibson. Ο δεύτερος, πανέξυπνος και γοητευτικός υπερυπολογιστής στην «Οδύσσεια του Διαστήματος» του Stanley Kubrick, που στην τελευταία σκηνή παρακαλεί τον αστροναύτη Dave να μην τον σβήσει «Dave stop! Ι am afraid... my mind is blowing».

Μικροστοχάζομαι τέλος, πως από σήμερα ελπίζω το google να εμφανίζει τουλάχιστον ένα έγγραφο για τη λέξη «μικροστοχασμός», το κείμενο αυτό.