Μ ' αρέσει όταν φυσά Βαρδάρης δυνατός, λυτρωτικός· προκαλεί μια σχεδόν ερωτική ταραχή στη θάλασσα, αυτή ανταποκρίνεται αβίαστα με γλυκούς κυματισμούς. Απογειώνει πλαστικές αδέσποτες σακούλες που χαμογελούν καθώς πετάνε. Καθαρίζει τον ορίζοντα, απελευθερώνει το βλέμμα, που με ανυπομονησία ξεγλιστρά για μια βόλτα μακρινή, χαρίζοντάς του την ίδια χαρά με εκείνη των μικρών παιδιών που με τα ποδήλατά τους δραπετεύουν από τη συνοικιακή γειτονιά για να εξερευνήσουν την πόλη. Μιλώ γι' αυτή την απελευθερωτική χαρά που μόνο η διεύρυνση των ορίων, των συνόρων μπορεί να σου προσφέρει, να τα σπάσεις, να τα ξεπεράσεις, να τα ορίσεις ξανά. Παρηγορεί τον ουρανό που στενοχωριέται επειδή πάντα είναι φόντο. Γαλάζιο την ημέρα, για τα πουλιά, τα αεροπλάνα, τα νέφη και τις ατίθασες αχτίδες του Ηλιου. Μαύρο τη νύχτα, για τη λαμπρή Σελήνη που περιμένει υπομονετικά στο καμαρίνι της. Βάφεται σε χρώματα χρυσαφένια, αργυρά και (πιο σπάνια) πορφυρά και ντύνεται με φως, λίγο ή πολύ. Βολτάρει τις νύχτες στο μαύρο φόντο, βλέπει έρωτες να γεννιούνται και να πεθαίνουν, λέξεις να χαρίζονται, να βρίσκουν τον προορισμό τους ή να πέφτουν στο κενό και όνειρα που στήνουν έναν τρελό χορό. Και όταν η Σελήνη έχει ρεπό, αράζει δίπλα στη θάλασσα κρατώντας ένα βιβλίο με τα ωραιότερα ποιήματα του κόσμου που γράφτηκαν γι' αυτήν και το μαύρο φόντο την περιμένει να φανεί ξανά, παρέα με μερικά καχεκτικά αστέρια που του κρατάνε το χέρι.
Αφήνω τη Σελήνη και καταπιάνομαι με ένα βιβλίο που θα μπορούσε να είναι «ποιητικό» με έναν άλλον τρόπο. Το «We think» του Charles Leadbeater και άλλων 257 ατόμων, αποτελεί μια επιτομή της κουλτούρας των «ανοιχτών πηγών» και της «κοινοκτημοσύνης». Από τον Οκτώβριο του 2006, που ο συγγραφέας το ανέβασε στο Διαδίκτυο για να διαβουλευτεί τις ιδέες του με τους συνοδοιπόρους του, έως και τη στιγμή της κυκλοφορίας του, επιχείρησε να ορίσει τα βασικά χαρακτηριστικά της sharing culture. Της πρακτικής που επέτρεψε στο Διαδίκτυο και σε όσους σκέφτονται, ζουν και ανησυχούν, «για» ή «από» αυτό, να επιφέρουν σημαντικές κοινωνικές αλλαγές που ίσως ισοδυναμούν με τη λεγόμενη «αλλαγή παραδείγματος», τη ρηγματική ανακατεύθυνση του κόσμου του Διαδικτύου. Από τη wiki πρακτική, που αφορά ακόμη και τον τρόπο που διοικούνται θεσμοί, ιδιωτικοί ή δημόσιοι, μέχρι τα μικρά netbooks που οφείλουν την εμφάνισή τους στο συνεργατικό κίνημα του «υπολογιστή των 100 δολαρίων». Πρόκειται για την επιστροφή της συλλογικότητας ως πυρηνικού χαρακτηριστικού όχι του Διαδικτύου αλλά των υποκειμένων του. Την παραδοχή πως το Διαδίκτυο δεν διασυνδέει αντικείμενα-σταθμούς εργασίας αλλά πρόσωπα... Μια ιδέα που με την κυριαρχία των όρων της οικονομίας στις υποθέσεις του Διαδικτύου είχε οπισθοχωρήσει, τώρα επανέρχεται ως δεύτερο κύμα. Επιτρέπει έτσι την παράφραση του διαφωτιστικού ρητού: «Σκεφτόμαστε άρα υπάρχουμε», τη μετάβαση από το «εγώ» στο «εμείς». Από τη θρησκεία του «ατομικού», στη θαλπωρή της αγκαλιάς του «συλλογικού». «Μαζική καινοτομία και όχι μαζική παραγωγή» είναι το αίτημα των 258 συγγραφέων του «We think» που προσυπογράφω!