Εχουν περάσει περίπου έξι χρόνια από εκείνο το καλοκαιρινό πρωινό που η αυγή με παρέσυρε στο μικρό της υπαρξιακό παιχνίδι, εκείνο το αθώο πήγαινε-έλα μεταξύ του «υπάρχω» και «δεν υπάρχω», της υπαρξιακής διαλεκτικής τής «αβάσταχτης ελαφρότητας» του «είμαι» και της λυτρωτικής ισχύος τού «δεν είμαι».

Στον Βαρδάρη της 26ης Αυγούστου του 2003 έγραφα: «Υπακούω στην προτροπή της ζάλης, παρασύρομαι, υιοθετώ με αφέλεια το χαριτωμένο εγκεφαλικό παιχνίδι της ύπαρξης που μου χαρίζει η γλυκιά αυγή, φωνάζω με όση δύναμη απέμεινε στα κουρασμένα μου πνευμόνια "Δεν υπάρχω, δεν υπάρχω"...

Δεν νιώθω έρημος, για πρώτη φορά, ένα μεταφυσικό χέρι με κρατά δεμένο με τη γη και το μυαλό και οι σκέψεις μου χωρίς να διστάσουν αφήνονται στον άνεμο και πετούν ανέμελα στον (υπέροχο) ουράνιο θόλο. "Δεν υπάρχω και αφού δεν υπάρχω κανένα φορτίο δεν με λυγίζει, πιέζοντας την πλάτη μου, κανένα ερωτηματικό δεν μου κρύβει το (λαμπρό) φως, κανένα υλικό ή άλλο αγαθό δεν μου λείπει, καμιά 'φυλακή' ('όσες και αν χτίζουν...') δεν με κρατά, κανένας φόβος δεν με τρομάζει...". Θέλω τόσο πολύ να (πιστέψω και να) παίξω αυτό το χαριτωμένο παιχνίδι της αυγής για να με αφήσει αγνό, σαν υπαρξιακό βρέφος που ξεπήδησε μέσα από τη ζάλη, τον χορό, τα βλέμματα, τις κουβέντες, τα αγγίγματα, τις ανάσες και τους ψίθυρους της οικειότητας, αλλά μια φωνή που γεμίζει το σύμπαν μου, με επαναφέρει στο έδαφος γλυκά: «Υπάρχεις! Γιατί εάν δεν υπάρχεις εσύ, δεν υπάρχω και εγώ!"».

Πολύ συχνά από τότε αυτό το πήγαινε - έλα μεταξύ των δύο αυτών κόσμων εμφανιζόταν στα γραπτά και στις σκέψεις μου. Αν και πρόκειται για μια αναρώτηση που σε πρώτο επίπεδο μοιάζει με μια εκρηκτική υπαρξιακή αμφισημία, στην πραγματικότητα είναι ο καθρέφτης της προσωπικής μου αμφιθυμίας, της νοητικής και γνωστικής μου ανάγκης να ξεγλιστρώ από τους κόσμους που περιβάλλουν την ύπαρξή μου, τους κόσμους που μου υπόσχονται πολλά, λίγα ή τίποτα, τους κόσμους που διαψεύδουν τις προσδοκίες μου είτε συνθλίβοντάς τες είτε αποθηκεύοντάς τες σε ένα (ψυχικό) πατάρι για να μαραθούν. Ο,τι και να συμβαίνει, γεγονός είναι πως έξι χρόνια τώρα η αναρώτηση αυτή μού κάνει παρέα.

Το ήμισυ αυτού του παιχνιδιού, η δήλωση της ανυπαρξίας, η φράση «δεν υπάρχει», ακούγεται όλο και περισσότερο από πολλά κυρίως νεανικά χείλη ως μια δήλωση υπερθετικού θαυμασμού, «δεν υπάρχεις», «δεν υπάρχω», «δεν υπάρχει», κάτι το οποίο ξεπερνά την πραγματικότητα π.χ. σε ομορφιά, σε αποτελεσματικότητα, σε αφέλεια κ.τ.λ.

Και ενώ η υπερθετική αυτή υπογράμμιση της ουσίας ενός υποκειμένου ή μιας κατάστασης μοιάζει ανώδυνη σαν ένα μικρό λογοπαίγνιο, ένα λεκτικό παιχνίδι, μια ρηματική λευκή υπαρξιακή αμφισβήτηση, στην πραγματικότητα νιώθω πως αποτελεί μια «άσκηση θάρρους», μια πρώτη εξοικείωση με τα υπαρξιακά φιλοσοφικά ερωτήματα που ο χρόνος θα τους δώσει σχήμα ή θα τα αφήνει ανομολόγητα να περιπλέκουν τον κόσμο των προσωπικών πραγμάτων του καθενός. Είναι ένα δημιουργικό και διδακτικό παιχνίδι, μια μικρή εισαγωγή στη νοητική αναζήτηση της ουσίας της ύπαρξής μας και των σημαδιών που αφήνει πάνω στην πραγματικότητα.