Βρίσκομαι καθισμένος σε έναν τόπο συνάρθρωσης, σε ένα κόμβο των διαφορετικών κατευθύνσεων προς τις οποίες η ρευστή ουσία του βίου μου κύλησε, για να διαχυθεί στο χώρο, το χρόνο, τις έννοιες και τους ανθρώπους. Κανένα μου κομμάτι δεν απουσιάζει, κανένα μέρος του μυαλού μου δεν δραπετεύει μακριά, κανένα από τα σπαράγματα που συνθέτουν τη ψυχή μου δεν κρύβεται τρομαγμένο από την επαφή. Καθισμένος στον Θερμαϊκό, που μου θυμίζει τόσα πολλά που ακόμη και χιλιάδες λέξεις αδυνατούν να περιγράψουν. Με ενδιαφέρον και χαρά που δεν μπορούσα να κρύψω άκουγα ένα αδέσποτο παράπονο για τους στεγνωμένους φακούς επαφής που θόλωναν αυτό που έβλεπαν τα μάτια της. Αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που ένα απλό καθημερινό παράπονο το κάνει να ακούγεται σαν απαγγελία ενός ποιήματος που δε γράφτηκε ακόμη; Αναζητώ αυτό που κάνει την κάθε λέξη να μοιάζει με χάδι και την κάθε φράση με στίχο.

«Θολοί φακοί επαφής που διψάνε για τεχνητά δάκρυα», αυτά που είναι τοποθετημένα σε πλαστικά μπουκαλάκια των 0,5 ml. Τεχνητά, αλλά όχι ψεύτικα, δάκρυα που ξεκουράζουν τα βράδια τους φακούς επαφής, τους ξεθολώνουν και διώχνουν τη σκόνη της πραγματικότητας που κάθισε πάνω τους. «Μια πραγματικότητα που αδιαφορεί για τη γνώμη που έχουμε για αυτή» η σαρωτική της ισχύ δεν δίνει δεκάρα για αυτά που έχουμε να της πούμε, να της ζητήσουμε και να της εξηγήσουμε.

Δε μπορεί καν να αποτελέσει επιχείρημα στυγνή, απογυμνωμένη καταδικασμένη να κυλήσει…..

Μια απλή, καθημερινή, σχεδόν μηχανική και χρηστική πράξη, η «ξεκούραση» των φακών επαφής σε εκείνες τις μικρές, τεχνητές «δεξαμενούλες» χεριού, όπου τα βράδια πλατσουρίζουν σιωπηλοί. Βουτηγμένοι μέσα σε «τεχνητά δάκρυα» υγραίνουν το φόβο τους μήπως στεγνώσουν. Αυτός είναι ο μοναδικός φόβος που έχουν οι φακοί επαφής, μήπως χάσουν την υγρή, ζουμερή ψυχή τους, αυτή που τους επιτρέπει να προσκολλώνται στο αμφιβληστροειδή και να βλέπουν. Οι φακοί επαφής δεν φοβούνται για το τέλος, ξέρουν ότι κάποτε θα τελειώσουν, έχουν ημερομηνία λήξεως. Φοβούνται μόνο μη στεγνώσουν και χάσουν την ικανότητα τους να κολλάνε ερμητικά στο μάτι και να γεμίζουν με εικόνες. Μήπως γίνουν φακοί σκέτο, χωρίς επαφή, φακοί στεγνοί, παροπλισμένοι, μόνοι, «φακοί απόστασης».

Αναρωτιέμαι για αυτό το  κάτι, το οποίο δεν έχω ακόμη ονομάσει. Αυτό το κάτι που μεταμορφώνει αυτή τη χρηστική λειτουργία σε ποίηση, ίσως τα χείλη που τη διηγούνται, ίσως τα μάτια που πρωταγωνιστούν, ίσως και τίποτα από όσα μπορώ να αντιληφθώ. Ίσως η ανάγκη μου να δραπετεύω από την πραγματικότητα η οποία αδιαφορεί για μένα  και απελευθερώνει μια ριπή  νέων αναρωτήσεων: Όταν οι φακοί επαφής παλιώσουν και πεταχτούν τι κάνουν με τις αναμνήσεις τους; Τις κουβαλάνε μαζί τους; Που πάνε όταν γεράσουν και από «αλήθεια γίνονται ψέμα»; Σε ποιο βυθό της ματαίωσης βουτούν; Μονολογούν για τις πραγματικότητες που αντίκρισαν; Υπάρχει ένας πυθμένας καλυμμένος με αποσυρμένους (αλλά όχι πεθαμένους) φακούς επαφής που ξέρουν ότι ποτέ πια δεν θα αντικρύσουν μια καινούργια αλήθεια, γνωρίζουν πως ό,τι είχαν να δουν το είδαν, τίποτα νέο δεν θα εντυπωθεί στον υγρό τους διάφανο θόλο; Έχουν, τέλος, αποδεχτεί ότι πρέπει να ζήσουν παρέα με το παρελθόν και μόνο με αυτό;