Αγαπημένη μου ζωή,
Καταρχήν σου εύχομαι Χρόνια Πολλά. Αναρωτιέμαι εάν ακόμα μάχεσαι «ταυτόχρονα με το σκοτάδι και το φως» όπως μου έγραψες στην τελευταία σου επιστολή. Αν εγκατέλειψες τη μάχη λόγω εορτών, εάν εξάντλησες τις δυνάμεις που έχεις ή αν ακόμη κρατάς γερά. Αυτή την εναγώνια μάχη με το φως και το σκοτάδι που δίνεις καθημερινά την αντιλαμβάνομαι ως ένα ταξίδι, ή καλύτερα ως πολλά ταξίδια. Μικρά και μεγάλα ταξίδια από το σκοτάδι, στο φως και πάλι πίσω, κάθε μέρα, πολλές φορές τη μέρα.

Τώρα που είσαι στο φως μαθαίνω πως φοβάσαι, γιατί τα φτερά σου είναι κέρινα και σου έχουν υποσχεθεί πως θα σε προδώσουν. Εσύ πιστεύεις τα φτερά σου, κρατάνε τις υποσχέσεις τους και γι' αυτό τα κουνάς δυνατά και παρακαλείς τον άνεμο να σε βοηθήσει να απομακρυνθείς από το θερμό φως, να μη λιώσουν. Ο άνεμος σου κάνει τη χάρη, σου χαμογελά, φουσκώνει τις παρειές του και φυσά απαλά προς το ημίφως σαν να σφυρίζει, τον ίδιο σκοπό που ακούς από πάντα. Το ίδιο όνειρο, η ίδια μελωδία.

Σε βλέπω να περνάς από το ημίφως εκεί όπου το φως εμπεριέχει το σκοτάδι και το σκοτάδι εμπεριέχει το φως, το ένα μέσα στο άλλο, το ένα μαζί με το άλλο, το ένα αγκαλιά με το άλλο.

Παίρνεις μια ανάσα και συνεχίζεις προς το σκοτάδι, εκεί όπου όλα είναι πιθανά. Οπου και να πας στο σκοτάδι επιστρέφεις, από αυτό κατάγεσαι και έκλαψες όταν το φως έλουσε για πρώτη φορά το πρόσωπό σου. Δεν το φοβάσαι το σκοτάδι ούτε τα χίλια πρόσωπα που σου φανερώνει.

Αντέχεις τον πόνο και ανυπομονείς να διαβείς το κατώφλι του. Εκείνο δηλαδή το σημείο όπου δεν αντέχεται και σε συνθλίβει. Αναρωτιέσαι αν αυτό το κατώφλι το μετακίνησες από την τελευταία φορά. Αντικρίζεις τα όριά σου, τα αλλάζεις προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση ή τα αποδέχεσαι και τα φιλάς στοργικά στο μέτωπο. Και όταν το κατώφλι του πόνου σε φιλήσει και αυτό σου ψιθυρίζει μια αλήθεια, μόνο έναν πόνο έχεις στο μυαλό σου. Ο άνθρωπος νιώθει έναν πόνο τη φορά, το μεγαλύτερο. Οι πολυτραυματίες δεν πονάνε παντού, από τους πολλούς σωματικούς πόνους έναν μόνο αισθάνονται, αυτόν το έναν που σβήνει τους άλλους. Ετσι και η ψυχή έναν μόνο πόνο τη φορά μπορεί να αγαπήσει. Εναν-έναν τους πόνους τούς βιώνει έως ότου τους γνωρίσει όλους και αποφασίσει με ποιον θέλει να συνεχίσει για πάντα. Ποιο φόβο, ποιον πόνο, ποια ήττα θα αγκαλιάσει για πάντα.

Μικρά και μεγάλα ταξίδια από το σκοτάδι, στο φως και πάλι πίσω και ένα από αυτά το μεγαλύτερο και το οδυνηρότερο...

Οταν η αναπνοή σου χαθεί, μαζί με αυτή θα χαθεί και ένας κόσμος, ο κόσμος σου. Σε κάθε τέλος ένας κόσμος χάνεται και κάπου αλλού γεννιέται ένα άλλος, έτοιμος για το ταξίδι από το σκοτάδι στο φως και πάλι πίσω...

Αγαπημένη μου ζωή, δεν ξέρω αν βρίσκεσαι στο φως, στο σκοτάδι ή αν κρύβεσαι στο ημίφως, το μόνο που ξέρω είναι πως «πάντα είσαι κάπου αλλού». Συνέχισε να χαμογελάς γιατί κάθε φορά που χαμογελάς ένας τουλάχιστον κόσμος ανθίζει.

Σε ασπάζομαι απαλά. Θ.