Εγραφα στον «Βαρδάρη» του προηγούμενου Σαββάτου για τους νέους Θεσσαλονικείς, που ονειρεύονται μια «φυγή από την πόλη».

Νέοι άνθρωποι, ανήσυχοι, με όνειρα και τόσα, μα τόσα πολλά να δώσουν, που η πόλη μοιάζει ανίκανη να τα υποδεχτεί. Να δραπετεύσουν θέλουν από την πόλη αυτή, αλλά να φύγουν από τη μια «αστική φυλακή» και να πάνε σε μιαν άλλη, πιο μεγάλη, που δίνει την ψευδαίσθηση ότι έχει περισσότερο οξυγόνο λόγω του μεγέθους της, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ευκαιρία για αυτοϋπονόμευση, απογοήτευση, πόνο και ματαίωση... Το άτακτό μου μυαλό μού χάρισε μια άλλη φυγή, τη «φυγή με την πόλη», μια ιδέα για την πόλη που εξηγώ παρακάτω.

Ξέρω πως δεν αρκεί η δοσμένη ερμητική αγάπη για την πόλη. Μια αγάπη χαριτωμένη αλλά άκριτη, «χωρίς συνείδηση», όπως αυτή εκφράζεται με ανέκδοτα του τύπου «Πώς καταλαβαίνεις δύο Σαλονικιούς στην Καραϊβική; Τους ακούς να λένε: Καλό το κοραλλί-τιρκουάζ νερό, ρε φίλε, αλλά σαν τη Χαλκιδική δεν έχει, σε λέω!» Ενα ακόμη παράδειγμα της «δοσμένης λαϊκής λατρείας» προς την πόλη είναι το πολύ πετυχημένο βίντεο του «Σαλονικιού Ευρωλόγου», που κυκλοφορεί στο youtube και το facebook (με χιλιάδες θαυμαστές, μεταξύ των οποίων και η αφεντιά μου), και συγκρίνει το «μέσα στην μπίχλα» Αμστερνταμ με την παραλία της Θεσσαλονίκης συμπεραίνοντας «...και δεν έχουμε Λευκό Πύργο!» και το «λάου-λάου» χωρίς ταβέρνες Newcastle με τα κάστρα της Θεσσαλονίκης, καταλήγοντας στο συμπέρασμα: «μπομπόλια, ντεμέκ καθαρή Ευρώπη!».

Η Θεσσαλονίκη σε λιγότερες από χίλιες μέρες θα γιορτάσει τα εκατό χρόνια από την απελευθέρωσή της από την οθωμανική αυτοκρατορία και την ένταξή της στο νεοελληνικό κράτος. Η δημοτική Τηλεόραση έχει ήδη τοποθετήσει σε μια γωνία της οθόνης τον αριθμό αυτών των ημερών σε αντίστροφη μέτρηση, όπως κάναμε στο στρατό πριν απολυθούμε! Αυτή η αντίστροφη μέτρηση, όμως, δυστυχώς μοιάζει μόνο με μια ακόμη ευκαιρία για γιορτή. Δεν οδηγεί σε κάποια λύτρωση, σε μια ημερομηνία ορόσημο που θα συμβολίσει τη μετάβαση σε μια νέα εποχή. Το κλείσιμο ενός κύκλου και το άνοιγμα ενός άλλου.

Αν κρίνουμε από τη συλλογική εμπειρία, τα χρόνια της πρόσφατης συντηρητικής «ντεμέκ ευδαιμονίας», φοβάμαι πως θα βιώσουμε ένα ακόμη πανηγύρι, μια ακόμη «υπερβολική» σε όλα της γιορτή όπως αυτές των «Αγγέλων» και της Τσικνοπέμπτης. Οχι, δεν είμαι ξενέρωτος! Προλαβαίνω το πιθανό σας ερώτημα και σας απαντώ πως δεν έχω τίποτα με τις γιορτές, τα πανηγύρια και τις φιέστες, αλλά δεν μου αρκούν. Περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, η πόλη δεν θέλει γιορτές αλλά όραμα και προοπτική. Μια νέα σχέση με τους πολίτες-κατοίκους της, ένα σχέδιο που θα μπορούσε να ονομαστεί: «Μια Μεταπολίτευση για τη Θεσσαλονίκη». Η Θεσσαλονίκη ως συλλογικό υποκείμενο είναι πόλη, άνθρωποι, οικονομία, ιστορία και πολιτισμός και η αγάπη γι' αυτήν οφείλει πλέον να είναι δημιουργική, να έχει συνείδηση και τρόπο. Η ιστορικότητα, το παρελθόν χωρίς παρόν, δεν είναι ικανό να χαρίσει την ικανή «κινητοποιητική» αυτοπεποίθηση που η πόλη αναζητεί, αυτοπεποίθηση που «βιάζεται» κάθε χρόνο με τις εξαγγελίες της ΔΕΘ, τις διαμεσολαβημένες αποστολές και τους ετεροπροσδιορισμένους ρόλους. Τα αυτιά μας εκτός από λόγια και από χάδια χρειάζονται ρεαλισμό, ιδεαλισμό και μια «μεταπολίτευση για τη Θεσσαλονίκη», μια «φυγή με την πόλη».