|
Παραμυθώ θα πει παρηγορώ και παραμυθία ο λόγος ο παρηγορητικός, λέει το λεξικό που συμβουλεύομαι συχνά.
Μέσα από την πλάνη ο παραμυθάς υπόσχεται ένα αίσιο τέλος των πραγμάτων, ένα happy end... Ο μύθος γίνεται χρήσιμο εργαλείο για την ερμηνεία της πραγματικότητας φτιαγμένος με πρώτη ύλη τη φαντασία αλλά όχι το ψέμα, μοιάζει με τα «τεχνητά δάκρυα» που είναι κατασκευασμένα, αλλά όχι ψεύτικα και άρα ανύπαρκτα. Με λένε Θωμά και οφείλω να είμαι άπιστος. Γεύτηκα τα τεχνητά, αλλά όχι ψεύτικα, δάκρυα που κρατώ στα χέρια μου. Εχω ακόμη την ανεπαίσθητη αλμυρή, γνώριμη γεύση τους στη γλώσσα μου. Μοιάζουν τόσο πολύ με τα αληθινά δάκρυα που ο πόνος και η χαρά προσφέρουν, όμως δεν ξεπήδησαν από μάτια υγρά που κοιτούν στο πουθενά. Μια μελωδία που ποτέ δεν θα αποκτήσει όνομα μου ψιθύρισε: «Τα δάκρυα δεν είναι αληθινά, είναι τεχνητά σαν τους φόβους που σε περικυκλώνουν». «Μακάρι να ήταν αληθινά...» απάντησα, έβρεξα το πρόσωπό μου με δροσερό νερό και βούτηξα σε ένα παραμύθι...
Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια πόρτα ζωγραφισμένη στον ώμο μου. Δεν ξέρω ποιος ζωγράφισε αυτή την πόρτα, η μοίρα, ο Θεός, εγώ, εσύ, ο κανείς, ο κάποιος, ο «ποιος»; Το μόνο που ξέρω είναι πως κοιμήθηκα χωρίς αυτή και όταν ξύπνησα ήταν εκεί στον ώμο μου, φρεσκοσχεδιασμένη σαν πετυχημένο tattoo. Επίσης δεν ξέρω ποιους κόσμους χωρίζει η πόρτα αυτή... Κάθε πόρτα είναι είσοδος και έξοδος, από κάπου φεύγεις και κάπου έρχεσαι, ούτε ξέρω ποια παραμυθένια έμπνευση μου χάρισε μια ανεξίτηλη πύλη από μελάνι στο δέρμα μου. Πάντα ήθελα ένα tattoo, αλλά αδυνατούσα να επιλέξω τι θα είναι αυτό που για πάντα θα κουβαλά το σώμα μου. Από την τυραννία αυτή της επιλογής το παραμύθι με έσωσε.
Το μόνο που ξέρω είναι αυτό που βλέπω: κάτι δαχτυλιές από παγωτό στο πόμολό της και μερικές πατημασιές από παιδικά παπούτσια και υγρό χώμα που λερώνουν όμορφα το «αστρο-στραφτερό» δάπεδο που καλύπτει τη βάση του μυαλού και του παραμυθιού μου. Ολες οι πατημασιές από το ίδιο ζευγάρι παπούτσια, από το ίδιο παιδί. Το φαντάζομαι να «λιποτακτεί» από έναν κόσμο κειμενικό, να αφήνει πίσω του τις πειθαρχημένες-στοιχισμένες λέξεις που πιάνονται χέρι χέρι, κατασκευάζουν μια πρόταση, παριστάνουν ένα στίχο, καταθέτουν μια δήλωση που μοιάζει με αλήθεια, ενώ στην πραγματικότητα είναι ένα ρηματικός φράχτης που αποκλείει-κρύβει πολύ περισσότερα απ' όσα φανερώνει.
Ξαφνικά ανοίγει η πόρτα του παραμυθιού μου. Το παιδί πηδά τον ρηματικό φράχτη, «δραπετεύει» από τη γλωσσική πειθαρχία και τον αυταρχισμό τής «μιας και μοναδικής ρητής αλήθειας». Δραπετεύει κρατώντας στα χέρια του δυο-τρεις αγαπημένες λέξεις-παιχνίδια. Αυτό το παιδί δεν κρατά στην αγκαλιά του λούτρινα αρκουδάκια, αγκαλιάζει λέξεις, όπως έκανε πάντα, και παίζει μαζί τους. Αυτές οι λέξεις είναι τα παιχνίδια του. Οχι όλες, δυο-τρεις από αυτές είναι οι αγαπημένες του, είναι πάντα μαζί του. Τις κρατά σαν φυλαχτό στο χέρι του και σκαρφαλώνει στην αγαπημένη του κερασιά. Κάθεται μόνο μέσα στη νύχτα, ανεβασμένο στα κλαδιά του δέντρου και στρέφει το βλέμμα του προς τον νυχτερινό ουρανό με νοσταλγία... για το τώρα που σφύζει, το πριν που λυπάται και το μετά που ανυπομονεί...
|
