Αυτός, ο Ουρανός: «Αν σου πω πως μου λείπεις, τι θα μου απαντούσες;» Αυτή, η Σταγόνα της βροχής: «Θα σου απαντούσα πως εσύ επέλεξες αυτή την απόσταση...» Ουρανός: «Οι αποστάσεις μου, οι αποστάσεις σου, οι αποστάσεις μας, ιδανικές, δανεικές, δικές μας και ξένες, κάποιος πάντα φέρει την ευθύνη.

Ο άλλος, ο Θεός, η μοίρα, το φεγγάρι. Εγώ, ο άλλος, φέρω την Ευθύνη. Αυτή με ευχαριστεί και κάθεται δίπλα μου στο παγκάκι, είναι δική μου (η Ευθύνη)!» Σταγόνα: «Οπότε;» Ουρανός: «Οπότε, αν σου πω πως μου λείπεις τι θα μου απαντούσες;» Σταγόνα: «Οτι είμαι εδώ». Ουρανός: «Μου λείπεις λοιπόν...». Σταγόνα: «Είμαι εδώ όμως». Αυτός: «Και εγώ που είμαι αλλού; Πόσο απέχουν το "εδώ" από το "αλλού";» Αυτή: «Οσο το πάντα από το ποτέ» Αυτός: «Α! τόσο κοντά... μια βαθιά ανάσα δρόμος!».

Εχω αναφερθεί πολλές φορές στον έρωτά μου για τις γραμμένες λέξεις και θα το κάνω άλλη μια φορά. Ο γραπτός λόγος, η χωρική εκδοχή των λέξεων που τις φαντάζομαι να τεντώνουν το (νοηματικό) σώμα τους, για να ξεμουδιάσει από την αιώνια ακινησία και τη νοητική αναμονή και να σκορπίσει στην πλάση την ομορφιά τους. Τοποθετούνται, πότε πετυχημένα και πότε άτεχνα και βιαστικά η μια δίπλα στην άλλη, αναλαμβάνοντας το χρέος να μεταφέρουν ένα τουλάχιστο νόημα, η τύχη του οποίου δεν εξαρτάται τελικά από αυτές. Οι λέξεις είναι ανίκανες να εγγυηθούν ότι το νόημα δεν θα παραστρατήσει και δεν θα βρεθεί σε λάθος τόπο, σε λάθος στόμα, ότι δεν θα βρεθεί σε λάθος χώμα χωρίς ποτέ να φυτρώσει και να ανθίσει. Οι γραπτές λέξεις μοιάζουν σπόροι έτοιμοι να επιζήσουν των πιο αντίξοων συνθηκών, περιμένουν ακουμπισμένες σε οθόνες και χαρτιά έως ότου να βρουν τον δρόμο τους. Η τύχη τους εξαρτάται πάντα από το «έδαφος» που θα τις αγκαλιάσει. Παραδίπλα οι προφορικές λέξεις που μοιάζουν με πεταλούδες που ξεπροβάλλουν από το μεταξένιο κουκούλι για να σκορπίσουν την εφήμερη ομορφιά τους, να ζήσουν μια ζωή που δεν κρατά περισσότερο από λίγες ώρες και μπορεί να χαρίσει, μόνο, μια ακόμη ανάμνηση.

Με εργαλείο τις λέξεις έχω συνάψει μερικές πολύτιμες σχέσεις οικειότητας που βασίζονται στην αγάπη για τον γραπτό λόγο. Σε αυτές τις σχέσεις παράδοξης εγγύτητας το μόνο διακύβευμα είναι η ελευθερία της έκφρασης, τεχνικά και νοηματικά. Οικοδομείται μια γλωσσική «κοινή ουσία» που αποτυπώνει τουλάχιστον δύο αλήθειες: του αποστολέα και του παραλήπτη. Πρόκειται για ένα πλέγμα νοημάτων, λέξεων, υπονοημάτων, επινοημάτων και ενδεχόμενων νοημάτων που, ενώ διαφεύγουν από την αντίληψη του ενός, υπάρχουν στην αντίληψη των άλλων. Το «τι» τελικά θα βιωθεί ως μήνυμα έχει να κάνει με τα ενδιαφέροντα, τις επιθυμίες, τη βούληση, τις ελπίδες, τις ανησυχίες του καθενός από εμάς. Λέξεις σπόροι που τις παίρνει ο άνεμος και τις σκορπά και λέξεις πεταλούδες που πετούν και παιχνιδίζουν. Ο κόσμος της λογικής, ο κόσμος του παραμυθιού και οι αιθέριες μαγικές λέξεις που κινούνται ανάμεσά τους και ανάμεσά μας χωρίς εμπόδια και περιορισμούς.