Ζω στη Θεσσαλονίκη για περισσότερα από 22 χρόνια. Φεύγω, έρχομαι, σχεδιάζω φυγές, επιστροφές και καταστροφές, γεύομαι πικρές και γλυκύτατες στιγμές, μουλιάζω στην υγρασία της, ξαφνιάζομαι στο κέντρο της. Παρασύρομαι από τις τσιρίδες του φοιτητόκοσμου στα στέκια που καταλαμβάνουν τα πεζοδρόμια και τους δρόμους τα ξεσκέπαστα βράδια της άνοιξης και του θέρους. Ακούω τους συμπολίτες μου να γκρινιάζουν παραδομένοι σε μια εσωστρέφεια που μας κρύβει τον ορίζοντα. Ναι μπορεί η πόλη οικονομικά ή πολιτικά να παρουσιάζει φαινόμενα τα οποία δε μπορούν να μας κάνουν χαρούμενους αλλά κοινωνικά παραμένει ένα ζωντανό κοινωνικό εργαστήρι όπου ξετυλίσεται καθημερινά το σαλονικιώτικο μετα-αστικό παραμύθι το οποίο δε μπορεί και δε μοιάζει με κανένα άλλο.

Η Θεσσαλονίκη όπως κάθε πόλη έπαψε προ πολλού να αποτελεί εκείνο το ακίνητο και αιώνιο πολεοδομικό και αρχιτεκτονικό καλούπι στο οποίο πρέπει οι πολίτες να χωρίσουν τη ζωή και την καθημερινότητα της. Οι πόλεις έγιναν ρευστές, κάτι σα μια μάζα πλαστελίνης πολύχρωμής που κάθε ένας από εμάς θα φτιάξει το δικό του γλυπτό που είναι προσωρινό και θα «ξαναζυμωθεί» αμέσως. Η πόλη ζωντανή και συνεχώς μεταβαλλόμενη πορεύεται στο δικό της δρόμο και αποκτά σημασία από τους ανθρώπους που τη ζουν, της δίνουν ρυθμό, διαμορφώνουν τους ήχους, τις οσμές και τα χρώματα της.

Σε αυτή την πόλη συναντάς τις Δευτέρες τα απογεύματα τους ποδηλάτες της Γυμνής Ποδηλατοδρομίας να παιχνιδίζουν με τα κουδούνια των ποδηλάτων τους, να εισχωρούν στους αυτοκινητόδρομους αλλάζοντας το ρυθμό της ροής τους. Στην ίδια πόλη συναντάς τα Σαββατοκύριακα την ομάδα πολιτών που σε παρακινεί να «Παρκάρεις» μαζί της (http://www.kidsinaction.gr/) να πάς δηλαδή σε κάποιο από τα μέχρι πρότινος εγκαταλειμμένο πάρκο όπως αυτό στους Κήπους του Πασά και να το κάνεις δικό σου για λίγες ώρες, για λίγες μέρες, για πάντα. Στην ίδια πόλη οι «Σφηνάνθρωποι» (http://sfina.org/) παίζουν μαξιλαροπόλεμο στην καμάρα, μετατρέπουν σε beach bar την Αριστοτέλους και παγώνουν την κίνηση. Σε αυτή την πόλη οι βραζιλιάνοι τυμπανιστές Paranaue (http://www.myspace.com/paranaueband a) μεταδίδουν της αγάπη τους για τα κρουστά και την κουλτούρα της Μπαϊα της Βραζιλίας κυκλοφορούν πίσω από μια νταλίκα που προχωρεί αργά στους δρόμους κουβαλώντας στην καρότσα της μια funky μπάντα και μετατρέποντας την Κυριακάτικη σιωπή σε βραζιλιάνικο street party που θυμίζει τα ξέφρενα βραδιά του Καρναβαλιού στο Salvador της Bahia.

Στην ίδια πόλη παρεμβαίνει από τις 24 Μαΐου ως τις 27 Σεπτεμβρίου η 2η Μπιενάλε (http://www.thessalonikibiennale.gr) του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης με τίτλο «Πράξης, τέχνη σε αβέβαιους καιρούς» με 110 καλλιτέχνες και 56 ομαδικά και ατομικά projects σε χώρους όπως: Αποθήκη Γ, Αποθήκη 13 στο Λιμάνι Θεσσαλονίκης, Μπεζεστένι, Παζάρ Χαμάμ (Λουλουδάδικα), Μπέι Χαμάμ (Λουτρά Παράδεισος), Αίθριο Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού, Πρόπυλο Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης, Αγιορείτικη Εστία (Μέγαρο Νεδέλκου), , ΟΛΥΜΠΙΟΝ-Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης κ.α.

Στην περιοχή της αυτενέργειας και της παρέμβασης στο χώρο, στην αστική καλλιτεχνική παρέμβαση , στην επιδοτούμενη από το κράτος τέχνη (με την καλή έννοια) παντού αναγνωρίζω την ίδια ανάγκη: να διηγηθείς το δικό σου αστικό παραμύθι στη χώρα του «πάντα και του ποτέ». Η πόλη είναι εκεί για να σε τροφοδοτήσει με εικόνες για να χτίσεις το παραμύθι αυτό και σε παρακαλεί υπομονετικά να το κάνεις. Μια φορά και έναν καιρό…..