Υπάρχει ένα σύντομο ανέκδοτο που περιγράφει τη σχέση που έχουν οι Θεσσαλονικείς με την «έχεις ωραία πόδια το ξέρεις;» Χαλκιδική. Είναι το ανέκδοτο που ρωτάει «Πως καταλαβαίνει τους Θεσσαλονικείς στην Καραϊβική;» . Και λαμβάνει ως απάντηση: “Όταν αντικρίζουν τα γαλαζοπράσινα νερά στις ατελείωτες παραλίες με τους φοίνικες και τις αιώρες λένε αυθόρμητα «Ωραία, ωραία δε λέω αλλά σαν τη Χαλκιδική δεν έχει»”. Δεν ξέρω ποιός πρωτοδιηγήθηκε το ανέκδοτο, ούτε εάν σας φαίνεται αστείο (πιθανά να μην είναι) αλλά όποιος και αν το έκανε μοιάζει να έχει καλή γνώση της ιδιαίτερης σχέσης που έχει τις τελευταίες δεκαετίες η Χαλκιδική με τη Θεσσαλονίκη. Μια σχέση που μου αρέσει να περιγράφω ως «συγκοινωνούντα δοχεία» αδειάζει η μια γεμίζει η άλλη.

Υπάρχουν και αυτοί που προτιμούν τη Πιερία από παράδοση ή από ευκολία αφού ποτέ δεν μποτιλιάρετε. Όμως οι περισσότεροι από τους συμπολίτες μου αψηφούν τις πολύωρες αναμονές στους μποτιλιαρισμένους δρόμους που συνδέουν τις ζωές και τις μοίρες της Χαλκιδικής και της Θεσσαλονίκης. Αψηφούν τα πραγματικά επικίνδυνα οδικά τεχνάσματα που κάνει αυτούς του οδικούς άξονες να μοιάζουν με πίστα ηλεκτρονικού παιχνιδιού επιβίωσης σε βιντεοπαιχνίδι. Δε δίνουν σημασία στο «πήγαινε και το έλα» που ο καθένας από εμάς έχει εφεύρει δικούς του τρόπους για να το κάνει υποφερτό. Εστιάζουν το βλέμμα τους στις λίγες ώρες της παραμονής εκεί και στην ομορφιά τη φυγής. Από μια πόλη που σου μοιάζει όμορφη όταν φεύγεις μακριά της, ομορφότερη όταν μένεις και είναι άδεια και ακόμη ομορφότερη όταν επιστρέφεις σε αυτή. Η Χαλκιδική είναι η εναλλακτική Θεσσαλονίκη, η ειδυλλιακή της εκδοχή, αυτό που θα μπορούσε να είναι και εν δυνάμει μπορεί να γίνει , είναι η θερινή εκδοχή της Θεσσαλονίκης. Απλωμένη, ατημέλητη, ατίθαση, γλυκιά, γεμάτη εκπλήξεις.

Όλα αυτά τα σκέφτηκα το περασμένο Σαβατοκύριακο όταν βρέθηκα στην άκρη του πρώτου ποδιού. Παρατήρησα πως κανένας δε λέει το πόδι αυτό χερσόνησο και δε θα το πει ποτέ. Η ανατομική συμβολική ισχύς του όρου πρώτο πόδι-Κασσάνδρα και δεύτερο πόδι-Σιθωνία δεν μπορεί να συγκριθεί νοηματικά και μεταφορικά με τη λέξη χερσόνησος. Βρέθηκα στην άκρη του πρώτου ποδιού λοιπόν, στον αστράγαλο δηλαδή της Κασσάνδρας προκειμένου να της περάσουμε μια χρυσή αλυσίδα και να δούμε τη Μαριαλένα να βαφτίζεται. Ένα πλάσμα πεντέμισι μηνών που ξέρει μόνο να χαμογελά, να καταγράφει εικόνες και να αλλάζει αγκαλιές τώρα που μπορεί. Είδα στο τριήμερο γλέντι που συνόδευσε αυτή τη «βάφτιση-φεστιβάλ» ανθρώπους να γίνονται παιδία, μικρούς και μεγάλους να παίζουν μπουγέλο, μανάδες, θείες και γιαγιάδες να γελάνε με τη ψυχή τους, παππούδες, πατεράδες και θείους να χορεύουν εκστασιασμένοι. Είδα και έναν άνθρωπο «να βουτάει ή να πετάει» και να συναντιέται με ένα δελφίνι που επίσης μπορεί να «βουτάει ή να πετάει». Όλοι ξέρουν ότι τα δελφίνια ξεκουράζονται στην άκρη του πρώτου ποδιού πριν κινήσουν προς το νότο για να διασχίσουν το Αιγαίο. Τους είδα να διασταυρώνονται και να συνομιλούν, να πετάγονται χαριτωμένα στον ουρανό και να βουτούν με χάρη στην ήρεμη θάλασσα, να καλούν τα σύννεφα και τη βροχή και να τα διώχνουν όταν έχουν ξεδιψάσει. Άκουσα αυτό το δελφίνι και αυτόν το άνθρωπο που πετούσαν ή βουτούσαν να λένε «Γιούπι! Σαν τη Χαλκιδική δεν έχει!»