Καλοκαίρι. Οι μέρες μεγάλες και οι νύχτες επικίνδυνα όμορφες, ζουμερές ψυχές ανθισμένες και σώματα ελεύθερα από το βάρος του ρουχισμού κάνουν πάρτι σαν να μην υπάρχει αύριο.

Δεν είναι εύκολη υπόθεση να υποδύεσαι ότι δεν υπάρχει αύριο, να ξεχνάς την οδυνηρή ροή του χρόνου που σβήνει τις νύχτες και κάνει τα όμορφα λόγια παρελθόν. Να τολμήσεις ζαλισμένος να σταθείς σε ένα πεζούλι που ο άνεμος χαϊδεύει επίμονα την ανατολή και να αναρωτηθείς αν υπάρχουν οι μέρες και οι νύχτες που ζεις ή δεν είναι τίποτε παραπάνω από λέξεις, λέξεις μοναχικές, μοναχές, έρημες, μόνες, μονές και έμμονες, όπως το κάθε τι που δίνει νόημα σε αυτό που ονομάζουμε ζωή. Αυτό το διάλειμμα που μεσολαβεί μεταξύ του φωτός που καλωσορίζει τα βρέφη και του σκοταδιού που αναγκάζει τις ψυχές να παίξουν κρυφτό.

Και όταν η χαρά δεν σου κάνει το κέφι να γίνει φίλη σου και δίνει χώρο στην ανία, τη βαρεμάρα, τη θλίψη και τη μελαγχολία· όταν σε τυλίγει η λαγνεία για το τίποτα και η ανυπαρξία της βούλησης για δράση· τότε μόνο ένα θαύμα μπορεί να σε σώσει. Ενα τέτοιο θαύμα είναι το σώμα: ξέρει και ξεπερνά τη ρουτίνα και κάνει τα πάντα να μοιάζουν σφριγηλά και γεμάτα ζωή, αλλά δεν κρατά για πολύ. Η θλίψη είναι εκεί, παραμένει ακαθόριστη, δεν εντοπίζεται όπως εντοπίζεται ο πόνος. Πονάς για κάτι αλλά βαριέσαι γενικώς και τα πάντα. Ο πόνος έχει πατρίδα, ενώ η βαρεμάρα δεν έχει τόπο, αν και ψάχνει να πιαστεί από το κάθε τι: χόμπι, εργασία, υπερδραστηριότητα. Παραδίδει έναν «κανένα» που βαριέται τα πάντα όσα και αν κάνει. Αδυνατεί να γίνει ευτυχισμένος μέσω των διασκεδάσεων, οι οποίες το μόνο που προσφέρουν είναι μια λιγότερο επώδυνη ροή του χρόνου. Πρέπει να παραδεχτείς πως θα ζήσεις μια ζωή που κάθε στιγμή θα σε βασανίζει.

Καλοκαιράκι. Υπάρχει διέξοδος σε αυτή τη βασανιστική παραδοχή, να αποφασίσεις πως το καλοκαίρι είναι καλοκαιράκι και μυρίζει καρπούζι και αντηλιακό, το δέρμα διψά για δροσιά και χάδια και οι σκέψεις ανεμίζουν παρέα με το θερμό αέρα, ο τζίτζικας σου κρατά συντροφιά, ο ιδρώτας κάνει το δέρμα να γυαλίζει, το φως πλημμυρίζει τα πάντα. Καλοκαιράκι που διψά για μια σταγόνα δροσιάς. Μια σταγόνα δροσιάς που γεννιέται σε ένα φύλλο την ανατολή. Την κοιτώ να λαμπυρίζει στο θερμό φως του πρωινού. Κάνουμε παρέα για τα λίγα λεπτά της ύπαρξής της. Τη ρωτώ «φοβάσαι; Σε λίγο θα εξατμιστείς και θα χαθείς στο φως της μέρας»· μου απαντά «φόβος, τι είναι αυτό;». «Δεν ξέρω αν έχω χρόνο να σου τα εξηγήσω, της λέω, είναι κάτι σαν αγωνία για το μέλλον». «Αγωνία για το μέλλον; Δεν καταλαβαίνω. Είμαι μια άχρονη σταγόνα δροσιάς; Ζω, εξατμίζομαι, πέφτω, ταξιδεύω, κάνω κύκλους και δεν χάνομαι. Πετάω, κυλάω, γελάω. Αγγίζω, με αγγίζουν. Σήμερα είμαι δροσιά του πρωινού, αύριο βροχή, μετά ποτάμι, λίμνη, θάλασσα. Είμαι μια άχρονη σταγόνα δροσιάς που είναι προορισμένη να εξατμιστεί και δεν ξέρει τι θα πει φόβος. Πηγαινοέρχομαι στη γη, εκεί που ο χρόνος κυλάει, μου λέει χαμογελώντας, σε λίγο θα χαθώ, πρέπει να φύγεις». «Φεύγω» της απαντώ, και την αποχαιρετώ. *