Με το πρόσωπο κολλημένο στις οθόνες (του μυαλού μας) ταξιδεύουμε καθημερινά με εικόνες, με λέξεις, με φράσεις με νοήματα. Οταν έρχεται ο Αύγουστος, τα ταξίδια παύουν να είναι σχέδια, απλώνονται στον χώρο και τον χρόνο και γίνονται πολύτιμη πραγματικότητα. Είναι τόσο πολύτιμα που δεν έχει σημασία το πού θα ταξιδέψεις αλλά πώς θα ταξιδέψεις, για ποιους λόγους το κάνεις και πώς θα καταφέρεις να μη γίνεις «βαρετός» με τις διηγήσεις που θα μεταφέρεις στην επιστροφή σου ως σουβενίρ. Στο γνωστό πόνημα του ταξιδιωτικού συντάκτη Mattias Debureaux «Η τέχνη του να γίνεσαι βαρετός με τις ταξιδιωτικές σου αφηγήσεις» γίνεται φανερό πως περίπου ένα δισεκατομμύριο των ατόμων που ταξιδεύουν ανά την Υφήλιο κάθε χρόνο, ακολουθώντας προγράμματα «όλα σε ένα» και ψωνίζοντας πακέτα από τα ράφια των διεθνών ταξιδιωτικών πρακτορείων, εκτός από τη ραγδαία διασπορά των μικροβίων (βλέπε γρίπη), αναπαράγουν βαρετούς μύθους για τους τόπους που επισκέπτονται και τους εντάσσουν με μαεστρία στην προσωπική τους μυθιστορία. Κάποια στιγμή ανακαλύπτουν πως όλοι όσοι ταξίδεψαν στα ίδια σημεία του πλανήτη με αυτούς, έχουν σχεδόν τα ίδια σουβενίρ, συνάντησαν του ίδιους ή παρόμοιους ντόπιους και διαθέτουν παρόμοια πλάνα στις αναμνηστικές τους φωτογραφίες. 

Οπως κάθε τι έτσι και τα ταξίδια έπαψαν προ πολλού να αποτελούν προσωπική υπόθεση. Ενταγμένα στους κανόνες της προσφοράς και της ζήτησης του καταναλωτισμού (και άρα της ταξικής-εισοδηματικής κατηγοριοποίησης) αποτελούν ένα προϊόν ικανό να σε αξιολογήσει και να σε κατατάξει στη μια ή την άλλη κατηγορία. Δεν (θα έπρεπε να) έχει σημασία το πού ταξιδεύεις αλλά το πώς: με ποια διάθεση προσεγγίζεις τους τόπους και τις καθημερινότητες που επισκέπτεσαι, πόσο διατεθειμένος είσαι να εξερευνήσεις και να εγκαταλείψεις τα πολιτισμικά σου στερεότυπα, με ποιον τρόπο στρέφεις το βλέμμα σου στους ανθρώπους που συναντάς, τι θέλεις να πάρεις και αν είσαι διατεθειμένος να δώσεις, ποιας ποιότητας χρόνο θα αφιερώσεις σε αυτή τη διαδικασία και εν τέλει, αν βιώνεις το ταξίδι ως διαδικασία, ως τελετή. 

Υπάρχει μια φράση-φυλαχτό (που κρατώ στα ταξίδια μου) του Πολ Μπόουλς από το «Τσάι στη Σαχάρα». Η φράση αυτή διαχωρίζει τους ανθρώπους σε «τουρίστες» και «ταξιδιώτες». Οι «τουρίστες» έχουν στο νου τους πάντα την επιστροφή και αδυνατούν ή δεν επιθυμούν να μειώσουν την ψυχολογική απόστασή τους από τον τόπο που επισκέπτονται, παραμένουν επισκέπτες. Οι «ταξιδιώτες» πηδάνε το φράχτη του εξωτισμού σαν κυνηγημένοι, ξεχνάνε αυτόματα ό,τι άφησαν πίσω: πρόσωπα, πράγματα, αισθήματα και αναμνήσεις και (νομίζουν πως) γίνονται ένα με τον τόπο και τους ανθρώπους που συναντούν. Οι «τουρίστες είναι όλοι όσοι τους αρέσει να επιστρέφουν» και οι «ταξιδιώτες αυτοί που τους αρέσει να φεύγουν». 

Συλλαμβάνω τον εαυτό μου να προσπαθεί να χωρέσει πότε στους πρώτους πότε στους δεύτερους, ένα εκκρεμές που εκινείτο ατέρμονα από τη νοσταλγία της επιστροφής στον κόσμο της οικειότητας που νιώθει ο τουρίστας προς τη λαχτάρα της φυγής και της εξερεύνησης των τόπων που περιμένουν έναν ταξιδιώτη. 

Κάθε ταξίδι είναι ένα χρήσιμο αποκαλυπτικό «σκαλιστήρι» των προσωπικών μας μύθων για τόπους-προορισμούς, που είχαν αναλάβει να συμβολίσουν θεμελιώδεις έννοιες. Η ζωή του ταξιδιώτη γίνεται ένα ηχηρό βεγγαλικό που σκάει ψηλά στον ουρανό και προσφέρει στο βλέμμα χαρά, πριν το αφήσει να βυθιστεί ξανά στην αιώνια θλίψη και στο σκοτάδι του χρόνου.