Ο Βαρδάρης φύσηξε για δύο εβδομάδες στην Κέραλα, στο κρατίδιο της Ινδίας που βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο της και βρέχεται από την Αραβική θάλασσα.

Εντελώς συμπτωματικά και χωρίς να έχω καμιά σχέση με οποιαδήποτε θρησκεία, έμαθα ότι στα μέρη αυτά επέλεξε ο σκεπτικιστής μαθητής του Χριστού που μου χάρισε το όνομά του, ο Θωμάς, να περιπλανηθεί σε ηλικία 52 ετών. Το όνομά μου ήταν συνηθισμένο στην Κέραλα και αυτό με έκανε να νιώθω ακόμη πιο οικεία. Βρέθηκα σε έναν τόπο ήρεμο, σιωπηλό και στωικό, και συναναστράφηκα ανθρώπους που χαμογελούν ευγενικά και αποφεύγουν οποιαδήποτε μορφή βίας και βιασύνης. Το τεμπέλικο μυαλό είναι αυτό που «επιβραβεύεται» με ευτυχία και άνεση σε αυτό τον τόπο· το μυαλό που μοιάζει με την ατάραχη επιφάνεια μιας λίμνης, μου είπαν οι ντόπιοι, χαρίζει μια άνετη ζωή. Εκείνες τις μέρες διάβασα στο Διαδίκτυο για την κατάρριψη του παγκόσμιου ρεκόρ ταχύτητας από τον Μπολτ και κατάλαβα πόσο διαφορετικός είναι ο πολιτισμός της βραδύτητας και της νωχελικότητας που με φιλοξενούσε. Εμείς επιβραβεύουμε την πιο ταχεία κίνηση και αυτοί επιζητούν την απόλυτη ακινησία του χρόνου, του σώματος, της σκέψης. Ανετη ζωή είναι η ζωή με ένα μυαλό που δεν πετάει από τη μια σκέψη στην άλλη, χωρίς να ησυχάζει ποτέ, ούτε καν στον ύπνο, γιατί ακόμη και τότε το μυαλό δουλεύει, ονειρεύεται και δεν ξεκουράζεται.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη εικόνα από τον τόπο αυτό, όταν φτάνοντας μετά τα μεσάνυχτα στο αεροδρόμιο του Κοτσί, του πιο σημαντικού λιμανιού της Αραβικής θάλασσας που υπήρξε το κέντρο του εμπορίου των μπαχαρικών της Ινδίας (από Πορτογάλους, Ολλανδούς και Βρετανούς), αντίκρισα εκατοντάδες ανθρώπους να περιμένουν τους ξενιτεμένους συγγενείς τους να φτάσουν στην Κέραλα για την πιο σημαντική γιορτή τους, το Οναμ (που έχει παρόμοια σημασία με αυτή των Χριστουγέννων για εμάς τους δυτικούς). Περίμεναν τόσο σιωπηλοί, ένιωσα τόση ησυχία που έμοιαζε εξωπραγματική... Η ησυχία κυριαρχεί παντού και το μόνο που τη διαταράσσει είναι οι κόρνες που ηχούν συνεχώς στους δρόμους όχι από αγένεια και εκνευρισμό αλλά από συνήθεια, αφού όλα τα οχήματα στο πίσω μέρος τους γράφουν «sound horn», που σημαίνει «κόρναρε όταν προσπεράσεις». Είναι κομμάτι της οδηγικής τους συμπεριφοράς και έχει να κάνει με την αποφυγή ατυχημάτων αλλά και την εγρήγορση των οδηγών, που από τη ζέστη και την υγρασία νυστάζουν.

Την ησυχία εκτός από τις κόρνες σπάζουν και οι προσευχές από κάθε είδους ναούς, ινδουιστικούς που αντιπροσωπεύουν το 60% των πολιτών, χριστιανικούς (20%) και μουσουλμανικούς ή βουδιστικούς. Προσευχές που συνοδεύονται από βεγγαλικά και τύμπανα και μεταδίδονται από νωρίς το πρωί με μεγάφωνα. Σε αυτή την όμορφη πολιτεία που δεν μοιάζει με καμία άλλη της Ινδίας, ο αναλφαβητισμός αγγίζει το 0% λόγω της κυριαρχίας των κομμουνιστών στη διακυβέρνηση του κρατιδίου, οι οποίοι δεν κατάφεραν να εξαλείψουν τη φτώχεια και την έκδηλη ισχύ της ιεραρχίας στις κάστες, αλλά τουλάχιστον κατάφεραν να εγκαθιδρύσουν το καλύτερο εκπαιδευτικό και υγειονομικό σύστημα, αποτελώντας παράδειγμα για τα υπόλοιπα κρατίδια της Ινδικής Ομοσπονδίας. Το λαμπρό και ευγενικό χαμόγελο και η γαλήνια αποδοχή του κάθε ξένου τού δείχνουν τον δρόμο να γαληνέψει τις σκέψεις του, να χαμογελάσει, να διώξει κάθε φόβο, κάθε περιττή σκέψη, να ισορροπήσει και να αφεθεί στη σιωπή, τη στωικότητα και το παρόν, γιατί μόνο αυτό υπάρχει πραγματικά.