Ακούγοντας κάποιες από τις παρεμβάσεις των πολιτικών στις ειδικές προεκλογικές εκπομπές αυτών των ημερών στριφογύριζε στο μυαλό μου η ιδέα πως ο όρος «ξύλινος πολιτικός λόγος» δεν είναι ικανός να περιγράψει τη μομφή για την οποία επιστρατεύτηκε. Ο όρος  «ξύλινη γλώσσα» ή «ξύλινος λόγος» αν και υπονοεί την ακαμψία περιλαμβάνει μια σειρά άλλων χαρακτηριστικών που δεν διαθέτουν πια αρνητικό πρόσημο. O "ξύλινος λόγος" μετά την διαμόρφωση μιας νέας περισσότερο περιβαλλοντικής σχέσης με τα υλικά που τιθασεύουν το περιβάλλον μας έπαψε να αποτελεί κατηγορία. Το ξύλινο είναι οικολογικό, φιλικό προς το περιβάλλον και ανακυκλώσιμο. Τότε αναζήτησα έναν ανάλογο επιθετικό προσδιορισμό  που να διαθέτει μια αρνητική σημασία και πρότεινα ως κατηγορία τον όρο "πλαστικός λόγος", μοιράζοντας της σκέψη μου με τους δικτυακούς μου φίλους σε ένα site κοινωνικής δικτύωσης. Σε λίγα λεπτά είχα λάβει την απάντηση από έναν από αυτούς: «Ναι, αλλά το "πλαστικός" έχει και θετική έννοια, λ.χ. εύπλαστος, ευέλικτος. Γιατί όχι "λίθινος λόγος" (όπως π.χ. για τη λίθινη εποχή, απ' όπου συχνά προέρχονται και οι ιδέες τις οποίες προβάλλει). Θα μου πεις όμως, τι φταίνε κι οι πέτρες;».  Αποδέχτηκα αμέσως την παρατήρηση και συμπλήρωσα : «Έχεις δίκαιο...και η πέτρα οικολογική είναι...αντιπροτείνω να τον πούμε "άκαμπτος και ψεύτικος» πολιτικός λόγος».

ΤΙ είχε συμβεί; Μια φευγαλέα σκέψη που μοιράστηκε διαδικτυακά αποτέλεσε την αφορμή για να εξορύξω τα έσχατα και λιτά νοήματα μιας φράσης και να επιστρέψω στις απογυμνωμένες σημασίες. Δεν ήταν η πρώτη φορά που με αφορμή μια λακωνική, σαν χρησμό, δήλωση στο status του προφίλ μου ανοίγουν διάλογοι που δίνουν αφορμή για υπαρξιακές βουτιές σε βαθιά νοηματικά νερά.

Έχω ένα ακόμη πρόσφατο παράδειγμα: «Χωρίς μέλλον, χωρίς παρελθόν, μόνο παρόν» έγραψα όταν γύρισα από το αποκαλυπτικό μου ταξίδι στη Νότια Ινδία για να σχολιάσει μια δικτυακή μου φίλη αμέσως : «..όλα τα έχεις σβήσει;» και να προσθέσει πολλά ερωτηματικά στο τέλος του σχολίου. Αναγκάστηκα να γίνω περισσότερο αναλυτικός αφαιρώντας πολλά από τα ερμηνευτικά πλούτη της πρώτης δήλωσης: «Χωρίς σκέψεις για το παρελθόν, χωρίς ανησυχίες για το μέλλον, απλά ζώντας (σ)το παρόν…». Ξεκαθάρισα το πεδίο στο οποίο κινείται η σκέψη (που έγινε status) και φιλοδοξεί να εκφράσει κάτι από αυτό που έχω στο ανήσυχο μυαλό μου. Η ανακούφιση της δικτυακής μου φίλης μετά το νοηματικό περιορισμό ήταν φανερή στο επόμενο σχόλιο που έμοιαζε με επιβράβευση «τώρα τα λες καλύτερα!». Τα ερωτηματικά είχαν αντικατασταθεί με θαυμαστικά.

Τι έχεις στο μυαλό σου; (what’s on your mind?) σε ρωτά το λευκό-άδειο πλαίσιο στο status που περιμένει υπομονετικά να κλέψει τη σκέψη σου και εσύ που έχεις χίλια πράγματα στο μυαλό σου μπαίνεις στον πειρασμό να επιλέξεις ένα από όλα που θα εκφράσει μια κάποια αντιπροσωπευτική αλήθεια για τη διάθεση σου. Ταυτόχρονα όμως παραβιάζεις ένα από το πιο ερμητικά καταφύγια ιδιωτικότητας, αυτό της σκέψης. Η διαδικασία του status που σε προτρέπει να αποκαλύψεις «τι έχεις στο μυαλό σου» είναι ίδια με την ανασφαλή και ιδιοτελή ερώτηση που σου απευθύνει η σύντροφος σου κάθε φορά που νοιώθει πως η σκέψη σου ταξιδεύει μακριά από αυτήν: «Τι σκέφτεσαι;». Ελπίζοντας από την απάντηση να παραβιάσει τον κατεξοχήν ιδιωτικό χώρο των σκέψεων και να λάβει μια γεύση των προθέσεων ή των διαθέσεων σου ακόμη και όταν ξέρει πως η απάντηση ποτέ δεν είναι ειλικρινής.