Σήμερα έχω την ανάγκη να γράψω για το χρόνο και την πολιτική του σημασία. Μια κοινά βιωμένη έλλειψη  μας υπενθυμίζει ότι έχουμε μείνει ως κοινωνία και ως χώρα πίσω από το κοινό χρόνο που μοιράζονται οι παγκόσμιες εξελίξεις. Αυτή η κεντρική ιδέα που περιγράφει την πραγματικότητα και διαμορφώνει τις προσδοκίες που γεννά στη χώρα μας η πολιτική και το πολιτικό.  Πρόκειται για ένα κοινό αίσθημα που καταγράφεται πάντα και μαρτυρά την πολιτική σημασία των συναισθημάτων που υπήρξαν στο παρελθόν αποκλεισμένα από την πολιτική θεώρηση των πραγμάτων. Αυτό το (συν)αίσθημα είναι καθοριστικό στις επιλογές όλων μας  στις εκλογικές αναμετρήσεις. Όποιος καταφέρει να το εκφράσει πειστικά και να υποσχεθεί ότι θα μας βγάλει από το κύκλο των «αλλόχρονων» και θα μας εισάγει στον κύκλο των «σύγχρονων» κερδίζει. Η πολιτική σημασία της αίσθησης που έχει ο κοινός συλλογικός χρόνος τις τελευταίες δεκαετίες είναι ολοφάνερη και επιβεβαιώθηκε για μια ακόμη φορά με το ξεκάθαρο σε μηνύματα αποτέλεσμα των περασμένων εκλογών. Η σύγχρονη συνθετική αντίληψη για την πολιτική που δίνει χώρο στο συναίσθημα και λαμβάνει υπόψη τη παράμετρο του κοινού χρόνου επικρατεί έναντι άλλων διακυβευμάτων. Η ιδιοτέλεια, ο πελατειασμός και η απόλυτη προτεραιότητα του προσωπικού και οικογενειακού καλού έναντι του κοινού καλού παραμένουν σημαντικοί πολιτικοί όροι, αυτούς του όρους παρακάμπτει  μόνο μια ιδέα, η ιδέα του «να προλάβουμε τις εξελίξεις, να γίνουμε σύγχρονοι» και να μοιραστούμε το χρόνο των πρωτοπόρων.  

Για να το πω διαφορετικά ο καθένας από εμάς αντιλαμβάνεται το πέρασμα  του χρόνου σε δευτερόλεπτα, λεπτά, ώρες, ημέρες μήνες, χρόνια, δεκαετίες, αιώνες και εποχές. Κυριαρχεί μέσα μας η κυκλική αίσθηση του χρόνου όπου η πρόοδος και η άνοδος που επιδιώκεται ως αποτέλεσμα από τη ροή του χρόνου αποτελεί ταυτόχρονα και  το αντιστάθμισμα ή την επιβράβευση   στην υπομονή που επιδεικνύουμε. Ο  χρόνος οφείλει να κυλά με ταχύτητα πάντα εμπρός παράγοντας πρόοδο και άνοδο αλλιώς θεωρείται χαμένος χρόνος. Η μονοδιεύθυνση του χρόνου τον καθιστά από την μια απλοϊκό, κατανοητό, οικείο και υποφερτό και από την άλλη τον τοποθετεί έξω από εμάς, ο χρόνος δεν είναι ο προσωπικός χρόνος του καθενός αλλά ο κοινός χρόνος της κοινωνίας, του έθνους, της ιστορίας, της παραγωγικής διαδικασίας και για αυτό το λόγο η αντίληψη περί χρόνου αποκτά μεγάλη πολιτική σημασία. Πρόκειται για το χρόνο που ακολουθεί τη λογική του συμβολαίου, αποτελεί μια κοινή σύμβαση, ένα κοινά αποδεκτό συλλογικό «ψέμα» φαντασιακά θεσπισμένο που προορίζεται να πηγαίνει μπρος και να διαγράφει μεγάλους ή μικρούς κύκλους διαμορφώνοντας μια σπειροειδή οπτική εικόνα κατά την αναπαράσταση του. Μια σπείρα είναι ολόκληρη η ιστορία της ανθρωπότητας όπως την αντιλαμβάνεται και ο Γιάννης Ρίτσος στους στίχους του: «…γιατί ολόκληρη η ζωή, ολόκληρη η ιστορία της ανθρωπότητας είναι ένας κύκλος. Όχι , Όχι κύκλος θα μπορούσα να πω  μια σπείρα. Μια ανερχόμενη, ανελισσόμενη σπείρα. Όλο και πιο πάνω , όλο και πιο πάνω. Ως που; Δεν έχει τέλος, το ατελεύτητο που συναντάται με το απέραντο. Ατελεύτητο και απέραντο. Να το ζήσεις μόνο μια στιγμή το έζησες για πάντα και είναι σαν να υπάρχεις πάντα. Και Υπάρχεις, έτσι δεν είναι; Υπάρχεις, υπάρχω, υπάρχουμε. Η αιώνια ανθρώπινη ύπαρξη».