Πριν από μερικές μέρες η Θεσσαλονίκη υποδέχτηκε μια «τιμητική» διάκριση από το Lonely Planet. Χρίστηκε η πέμπτη πόλη στον κόσμο για διασκέδαση τους χειμερινούς μήνες! Τα lifestyle πληκτρολόγια πήραν φωτιά και τα μουσικά ραδιόφωνα θριαμβολογούσαν με περηφάνια για τη λαμπρή αυτή διάκριση που μοιάζει ικανή να υποστηρίξει τον διάδοχο μύθο της ερωτικής πόλης, τον μύθο της «Ξεσαλονίκης» όπως την είχαν ονομάσει τα Ξύλινα Σπαθιά ήδη από την περασμένη δεκαετία. «Η πόλη ποτέ δεν ησυχάζει», μας το επιβεβαίωσε και το Lonely Planet, λοιπόν. Μια πόλη που διψά για διακρίσεις, (ιδι)όμορφη, νεανική, που ξεσαλώνει και μελαγχολεί, που αγαπάει και αγαπιέται, που συμβολοποιεί όλα όσα έχουν σημασία για τους κατοίκους της. Ο ένας στους τρεις από όσους κυκλοφορούν στους δρόμους αυτής της πόλης και κατοικούν στη νύχτα της δεν είναι από εδώ, πρόκειται για φοιτητές και φοιτήτριες στην καλύτερη στιγμή της νεότητάς τους αλλά και Βαλκάνιους οικονομικούς μετανάστες που ακόμη συντηρούν τον μύθο της μητρόπολης για τη Θεσσαλονίκη. Είναι μια πόλη κοινωνικό και οικονομικό εργαστήρι, δίπλα σε σύνορα, εύφορο πεδίο συνεχών οικονομικών και κοινωνικών μεταβολών που τα τελευταία χρόνια έχουν αρνητικό πρόσημο. Μια πόλη που συντηρητικοποιείται όλο και περισσότερο χωρίς να υπάρχουν συγκεκριμένες αντιστάσεις. Σε αυτή την πόλη όπου «όποιος φοβάται πάει και κοιμάται» σκάνε ακόμη και σήμερα παρακρατικές βόμβες σε κοινωνικά στέκια και τα ΜΜΕ μιλάνε για εκρήξεις σε καφετέριες!
Σε αυτό το κλίμα η διασκέδαση μοιάζει περισσότερο με διέξοδο παρά με επιλογή. Πράγματι στις μεγάλες και μικρές μπουζουκοσκηνές, στα κατειλημμένα πεζοδρόμια από σταντ με φιάλες σπέσιαλ ουίσκι, στα υποφωτισμένα underground στέκια της Βαλαωρίτου, στην ανεμελιά της Ζεύξιδος, στις παρέες της Ικτίνου, στα ψευτογκλάμουρ πάρτι του Φεστιβάλ Κινηματογράφου, στα κακόφημα μπαρ των γειτονιών δυτικά και ανατολικά, στα χορευτικά club των Σφαγείων, όπου και να κοιτάξεις, όπου και να αναζητήσεις λίγη αλκοόλη για να θολώσει την πραγματικότητά σου υπάρχει η αίσθηση της διασκέδασης «σαν να μην υπάρχει αύριο» και πράγματι ίσως να μην υπάρχει. Η ευφορία της στιγμής μπορεί να νικήσει την παρακμή, τον φόβο ενός μέλλοντος θολού και τις αναμνήσεις ενός παρελθόντος που είναι καταδικασμένο να είναι πάντα πιο όμορφο και πιο λαμπρό.
Μια ματιά στο top ten των υπόλοιπων πόλεων που φιγουράρουν στη λίστα του Lonely Planet επιβεβαιώνει τις υποψίες μου αυτές. Οι εφτά στις δέκα πόλεις που ξεσαλώνουν προσπαθούν να ξεφύγουν από κάτι: το Βελιγράδι είναι πρώτο στην κατάταξη και θέλει να ξεχάσει μια χώρα που κάποτε την έλεγαν Γιουγκοσλαβία, το φοιτητικό Μόντρεαλ δεύτερο, το παρηκμασμένο Μπουένος Αϊρες τρίτο, που μετά τον πόλεμο των Φόκλαντ και την απόσυρση των βρετανικών επενδύσεων γνώρισε τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση στην ιστορία της Αργεντινής που κρατά μέχρι σήμερα, το υπερκαταναλωτικό ενοχικό Ντουμπάι τέταρτο, πέμπτη η Ξεσαλονίκη, έκτη η Λα Παζ της Βολιβίας που συνταράσσεται από τον κίνδυνο της διάσπασης της χώρας και την πολιτική αστάθεια, έβδομο το Κέιπ Τάουν που θέλει να ξεχάσει το απαρτχάιντ, όγδοο το Μπακού του Αζερμπαϊτζάν που στέκεται αμήχανο μπροστά στις ενεργειακές και εθνοτικές συγκρούσεις της Κασπίας, ένατο το Οκλαντ της Ν. Ζηλανδίας και δέκατο το Τελ Αβίβ που περιμένει τον επόμενο βομβιστή αυτοκτονίας να υμνήσει τον Θεό του και να «διασκεδάσει μέχρι θανάτου».
