Όλοι όσοι μας καλούσαν στους δρόμους για να τιμήσουμε τη μνήμη του Αλέξη, φορείς, κόμματα, συλλογικότητες, αλλά και μεμονωμένα πρόσωπα, αποσιωπούν το γεγονός πως δεν είναι εκπρόσωποι κανενός παρά μόνο του εαυτού τους. Η συμβολοποίηση του δολοφονημένου Αλέξη, το δολοφονημένο «σύμβολο Αλέξης» (που όπως και στην περίπτωση του Τζουλιάνι απέχει από το «πρόσωπο Αλέξης») από έναν οπλισμένο φρουρό της τάξης, έχει να κάνει περισσότερο με την οργή και την απέχθεια απέναντι σε παραδοξότητες που η ελληνική δημοκρατία μας χάρισε. Πώς εξηγείται αλλιώς, καθωσπρέπει νοικοκυραίοι μεσοανώτερης τάξης να εξομολογούνται πως πέρυσι έσπασαν βιτρίνες μαζί με τους «μπαχαλάκηδες» και πως από τότε κάθε λάμψη που απελευθερώνει στον αέρα μια μολότοφ που σκάει στα πόδια των ΜΑΤάδων τούς προκαλεί υπερβολική χαρά και ευχαρίστηση; Πολλοί περισσότεροι παραδεχόμαστε πως η θέα ενός αστυνομικού που μας πλησιάζει ποτέ μα ποτέ δεν μας προκαλεί αίσθημα ασφάλειας. Ακόμη και για τροχαίο έλεγχο να σε σταματήσουν στην Ελλάδα, φοβάσαι πως μπορείς να μπλέξεις. Πώς και ποιοι κατάφεραν από τις αρχές του αιώνα στην Ελλάδα, ώστε ο «φύλακας» να είναι απειλή; Από την άλλη, ένας κοινωνικός αγωνιστής που κινητοποιείται από συναισθήματα και ιδεολογία και βγαίνει στο δρόμο για να παλέψει για τις ιδέες του, στα μάτια πολλών από τους πολίτες μοιάζει πια ως απειλή. Πώς και ποιοι τα κατάφεραν να αντιστραφούν οι όροι, να παραδοθεί ο ελληνικός δημόσιος χώρος σε μια άνευ προηγουμένου ανορθολογικότητα και τελικά να λάβουμε ως δώρο έναν ακόμη φόβο, έναν ακόμη κόμπο, ένα ακόμη ερώτημα που απαιτεί απάντηση μαζί με όλα τα άλλα που συσσωρεύονται στην αποθήκη των ερωτημάτων της «νεοελληνικής ιδιαιτερότητας»;