Ο Βαρδάρης της προηγούμενης εβδομάδας, που θα μπορούσε να έχει τον τίτλο «Ξεσαλονίκη», ασχολήθηκε με τον διάδοχο μύθο της ερωτικής πόλης, που, σύμφωνα με το Lonely Planet, είναι μια «πόλη που δεν ησυχάζει ποτέ», αφού τη συμπεριέλαβε ανάμεσα στις δέκα καλύτερες του κόσμου για να διασκεδάσει κάποιος τους χειμερινούς μήνες και την τοποθέτησε μάλιστα στην πέμπτη θέση του top ten.
Ανάμεσα στους συνειρμούς που κατέκλυσαν το κεφάλι μου με αφορμή αυτή τη «διάκριση» και παρέθεσα στον Βαρδάρη του περασμένου Σαββάτου, υπάρχουν μερικές αναστοχαστικές σκέψεις, μη επεξεργασμένες αναρωτήσεις σχετικά με την ικανοποίηση και πολύ συχνά την προσμονή της συλλογικής ψυχής της πόλης για τέτοιου τύπου (ή καλύτερα κάθε τύπου) ετεροπροσδιορισμούς. Σταμάτησα το σερί των σκέψεών μου στην εμφανή ευχαρίστηση που εισπράττουμε κάθε φορά που ασχολούνται μαζί μας για καλό ή για κακό (ζαρντινιέρα, κουμπάροι, ΠΑΟΚάρα, λαϊκοί τραγουδιστές κ.ά.). Αμέσως μετά το Lonely Planet ακολούθησε μια έρευνα της ΓΣΕΕ που κατέτασσε 11 νομούς της Βόρειας Ελλάδας στους πιο φτωχούς της χώρας. Κρίση, ανεργία, ύφεση, παρακμή είναι λέξεις που έχουν την τιμητική τους σε τέτοιου τύπου στατιστικές, οι οποίες έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: δεν κάνουν καμιά αναφορά στα υποκείμενα, στους δρώντες πρωταγωνιστές, αναφέρονται στην ανεργία και όχι στους ανέργους, στη χρεοκοπία και όχι στους χρεοκοπημένους, στην εγκατάλειψη και όχι στους εγκαταλειμμένους....