Είναι όμορφο να ξυπνάς Κυριακή πρωί στη Θεσσαλονίκη, η πόλη είναι ήσυχη όπως της ταιριάζει. Οι «weekenders» συνήθως κοιμούνται λίγο πριν από την ανατολή του ηλίου και ξεκουράζουν τα πόδια τους (από τις πολλές ώρες ορθοστασίας), τα πνευμόνια τους (από τα ντουμανιασμένα μαγαζιά) και τα αυτιά τους (από τις αμφιβόλου ποιότητος ακουστικές αυτών των χώρων).

Οι ψυχαγωγικές περιπλανήσεις του Σαββατοκύριακου που στη Θεσσαλονίκη είναι κανόνας ξεκινούν με πολύωρο καφέ το μεσημέρι του Σαββάτου ο οποίος γίνεται μπίρα και ποτό το απόγευμα και καταλήγει σε ένα tour σε πολλά ετερόκλητα μαγαζιά και στέκια που κρατά ώς τα ξημερώματα της Κυριακής. Σχεδόν όλοι περνάνε από σχεδόν όλα. Η ερμητικότητα και η συνεκτικότητα των επιλογών στην ψυχαγωγία θυσιάζονται στην ανάγκη για ορατότητα και μοιάζει να αποτελεί πεποίθηση πια ενός μεγάλου κομματιού αυτής της πόλης πως «υπάρχεις μέσα από το βλέμμα των άλλων» ή «μέσα από το βλέμμα προς τους άλλους».

Γι' αυτό ίσως η πιο συχνή συζήτηση στο νεανικό κοινό της πόλης αφορά μαγαζιά, στέκια, ανακαινίσεις, events και πάρτι. Εάν κάποιος έχει πειστεί ότι υπάρχει μέσα από την ορατότητα τότε την επιζητεί όπως το οξυγόνο. Οι μικροί πυρήνες συγκροτούνται ανάλογα με το lifestyle και την κοινωνικοοικονομική κατάσταση της κάθε παρέας. Αυτές οι παρέες ανήκουν σε ευρύτερους κύκλους και αυτοί οι κύκλοι σε ευρύτερες ομάδες που επικοινωνούν και αυτοτροφοδοτούνται με εικόνες ζωής.

Στη Θεσσαλονίκη, σε αντίθεση με άλλες μητροπόλεις, το χωροταξικό κριτήριο για να επισυμβούν αυτές οι συγκροτήσεις έρχεται δεύτερο, ίσως επειδή έχει ένα κέντρο προσβάσιμο, που σφύζει από ζωή σε όλη τη διάρκεια της ημέρας και της νύχτας. Το πιο σημαντικό κριτήριο είναι της κοινωνικής γεωγραφίας, οι συσσωματώσεις των κατοίκων της Θεσσαλονίκης είναι κατ' εξοχήν αισθητικές και πολιτισμικές. Ενα άλλο σημαντικό χαρακτηριστικό τους είναι η ελαστικότητα και η ρευστότητά τους, διαθέτουν μικρή συνοχή και δεν είναι καθόλου ερμητικές, αφήνοντας τον καθέναν που επιθυμεί αλλάζοντας την αισθητική του να σερφάρει σε διαφορετικές κουλτούρες και άρα διαφορετικές εκδοχές του βίου και του εαυτού του. Αυτή η κινητικότητα, συνδυασμένη με τους όρους της ορατότητας, δημιουργεί ενδιαφέρον στο βλέμμα και υπόσχεται ανατροπές στο βίωμα και στην παρατήρηση.

Βέβαια η ζωή στη Θεσσαλονίκη (όπως και σε άλλες μητροπόλεις) δεν είναι πια μια μονότονη ευθεία γραμμή, αλλά διαθέτει πολλά ζιγκ ζαγκ, καμπύλες, μανούβρες και στροφές. Σε αυτή τη διαδρομή που μοιάζει με πίστα βιντεοπαιχνιδιού η αναζήτηση ενός εαυτού γίνεται όλο και πιο φανερή, π.χ. στις κουβέντες νεαρών κοριτσιών που ασπαζόμενες τις αγωνίες των ανδρών της παρέας αγωνιούν και αυτές για το αν θα πάρει πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ, τη στιγμή που τα αγόρια μιλάνε πια σε πρώτο ενικό πρόσωπο όταν αναφέρονται στην ομάδα τους και προσκολλώνται ερμητικά πάνω της για να νιώσουν ένα συνεκτικό εαυτό που τους χαρίζει (σε) μια κοινότητα (από το «μας αδίκησε ο διαιτητής» των παλαιότερων εποχών περάσαμε στο «με αδίκησε ο διαιτητής»). Το μόνο πρόβλημα που εντοπίζω με αυτή τη φυσική αναζήτηση ενός κάποιου υπαρξιακού στίγματος είναι ότι σε αυτό το μεγάλο Σαββατοκύριακο της εξαναγκασμένης χαράς και της υπέρμετρης εξωστρέφειας σπάνια χωρά κάποια βόλτα σε έναν ήσυχο δρόμο, σε ένα μουσείο ή σε κάποια γκαλερί από τις λίγες που υπάρχουν στη Θεσσαλονίκη.