Μου αρέσει να ζω ως επισκέπτης στη Θεσσαλονίκη, να διατηρώ δηλαδή πάντα εκείνη την πηγαία κινητοποιητική χαρά για να την ανακαλύψω, να τη φωτογραφίσω, να αποκτήσω δεσμούς μαζί της, για να έχω το δικαίωμα να αναπολώ, να διηγούμαι και να γράφω γι' αυτήν.

Η ιδιωτική και δημόσια μυθολογία της συναντιούνται εκεί που στέκεται το παγκάκι που έδωσα το πρώτο φιλί ή λίγο παραπέρα, στο σημείο που μένει ανέπαφη η τελευταία αραβική επιγραφή αυτής της πόλης ή στο άλλο σημείο που «ζωντάνεψε» η ζαρντινιέρα και ξυλοκόπησε ένα φοιτητή ή ακόμη παρακάτω, εκεί που απολαμβάνω μια νόστιμη ξενυχτισμένη μπουγάτσα ή στο σταυροδρόμι που ο Λαμπράκης ένιωσε τον τελευταίο του πόνο.

Κάθε σημείο, κάθε βήμα και μια ιστορία, ιδιωτική ή δημόσια, που με βεβαιώνει πως η «πόλη που σαν όχημα μας κουβαλά στο χρόνο» έχει ψυχή όπως κάθε μεγαλούπολη οφείλει. Τον τρόπο που αυτή η ψυχή λειτουργεί προσπαθώ να κατανοήσω και δεν υπάρχει άλλος δρόμος να αποκτήσω αυτή τη γνώση παρά μόνο μέσα από την καθημερινή και διαρκή παρατήρησή της. Ζω για τη στιγμή που θα μάθω κάτι παραπάνω από όσα ήδη νομίζω πως γνωρίζω για τον τρόπο με τον οποίο συναρθρώνει πράγματα, δυνάμεις, εικόνες, έννοιες και αξίες που ξεπερνάνε κατά πολύ την αντιληπτική ικανότητα του καθενός από εμάς και μας παραδίδει ένα πεδίο ζωής, ένα δομημένο χώρο με παρελθόν, παρόν και μέλλον για να ακουμπήσουμε την ύπαρξή μας.

Το παράξενο με τη Θεσσαλονίκη, έτσι όπως εγώ έχω αντιληφθεί τη σχέση μου μαζί της, είναι ότι σε αντίθεση με άλλες μεγαλουπόλεις του πλανήτη τις οποίες έχω επισκεφθεί, εδώ ο άνθρωπος ή καλύτερα η ζωή του ανθρώπου δεν γίνεται αμελητέα ποσότητα, εδώ το άτομο δεν μοιάζει μ' εκείνο το ανώνυμο γρανάζι-κρίκο μιας τεράστιας αλυσίδας πραγμάτων, οδών, όγκων, ορίων, δυνάμεων και λειτουργιών. Στον βαθμό που μπορώ να εμπιστευτώ την κρίση μου, εδώ κάτι γίνεται διαφορετικά σε σχέση με άλλες μεγαλουπόλεις και ο άνθρωπος παραμένει ικανή, μετρήσιμη και υπολογίσιμη ποσότητα υπαρξιακής ισχύος, που μπορεί να αλλάξει την πόλη αλλάζοντας τον πολιτισμό της.

Οπως συνηθίζω, αποφεύγω να βάλω πρόσημο στην κατεύθυνση αυτής της μεταβολής, δεν σχολιάζω αν είναι καλή ή κακή, αυτό που με ενδιαφέρει και με εντυπωσιάζει είναι ο τρόπος που ο άνθρωπος συνομιλεί με την πόλη και της δείχνει τον δρόμο, έναν κάποιο δρόμο, που μπορεί να είναι της αρετής ή να μην είναι. Σ' αυτές τις περιπτώσεις η πόλη είναι το ιδανικό πεδίο πολιτισμού (υψηλού ή καθημερινού), πρόκειται για τις στιγμές που η ιστορικότητα της πόλης επιστρέφει, ανακυκλώνεται, αναμορφώνεται για να συναντήσει τον σύγχρονο βίο των πολιτών της. Το είδα να συμβαίνει πριν από πολλά χρόνια με τα Λαδάδικα και τις ολλανδικής τεχνοτροπίας αποθήκες εμπορευμάτων τους, μετά με τα σφαγεία και τα πρώτα βιομηχανικά συγκροτήματα-μνημεία (Μύλος, Βίλκα, Φιξ κ.ά.), στο πλακόστρωτο του λιμανιού, στην επανάκαμψη της Αριστοτέλους και των στοών του Εμπράρ, στην Κεντρική Αγορά Μοδιάνο, στην Πιάτσα της Ολύμπου και του Μπιτ Μπαζάρ και τώρα στα σοκάκια της Βαλαωρίτου, που γίνονται όλο και πιο πολύβουα και θορυβώδη. Η ψυχή της πόλης περιπλανιέται σχεδόν τυχοδιωκτικά, υλιστικά, χωρίς εμφανή προορισμό και κάποια ομολογημένη πνευματικότητα και τον ίδιο τυχοδιωκτικό τρόπο υποδεικνύει και σ' εμάς προκειμένου να τη συναντήσουμε.